ژکان

چند قطعه‌ی نپخته درباره‌ی فیلم ِمالیخولیا

2012-01-20T15:07:00.001+03:30

به بهانه‌ی "در ستایش حقیقت، جنون و ویرانگری"

1. بخش ِنخست ِفیلم نسبت به کلیت ِآن بی‌جهت طولانی و به‌لحاظِمضمونی بی‌مایه‌تر است: این که وضعیت ِمالیخولیایی ِجاستین را به نحوی روان‌شناختیبه موقعیت ِنابه‌سامان ِخانواده‌ش نسبت داده، و این که خواسته اوج ِحالتِمالیخولیا را با نمایش ِحالات ِنارضایتی در یکی از همیشه نارضایت‌آمیزترین موقعیت‌هابرای اکثریت (جشن ِازدواج) بیان کند و چیزهایی از این دست – حتا اگر از زنان، که بروزِاحساسات ِمالیخولیایی در آن‌ها عموماً هم‌پیوند است با فروکش‌های دم‌دمی ِجلوه‌‌گری‌هایخودشیفته‌گی، بپرسید اغلب می‌گویند چنین جشن‌هایی نهایتاً آن‌ها را در موقعیت‌هاییشبیه به مالیخولیا (که شاید اسم‌اش را هم ندانند و آن را در بی‌میلی، نارضایتی، گمکردن ِابژه، و ... خلاصه کنند ) قرار داده... با توجه به کلیت ِفیلم، و در همتنیده شدن مضمون ِمالیخولیا، آگاهی و مرگ، بسیار به‌تر از این‌ها می‌شد با ترسیمموقعیت‌های هستی‌شناختی‌تر و عمومی‌تر، وضعیت ِمالیخولیایی را پروراند. در همین موردباید گفت که در این گونه موقعیت‌سازی‌ها که معطوف به بیان یا آشکار کردن ِیکموقعیت ِحاد و شدید از روان‌/جهان‌پریشی هستند، انتخاب ِسوژه‌ی مذکر به‌مراتب می‌توانددر تقویت ِخصلت ِدراماتیک و کاتاستروفیک ِداستان مؤثر باشد {مقایسه کنید با کارهایتارکوفسکی و حتا با سرنمون‌های ادبیات ِمالیخولیا در آثار ِرمانتیک}: شاید چون یک‌پارچه‌گی ِساختارِروانی ِمرد، ازاساس گرد ِهمان توهم‌ها، زبان‌ها و فانتزی‌هایی شکل می‌گیرد که انهدامِآن‌ها در بروز ِمالیخولیا و هرگونه روان/جهان‌گسیخته‌گی لاجرم به‌نحوی برجسته‌تر وبیان‌گر‌تر به بیان درمی‌آید. کوتاه این که، شاید چون زنان همواره روان‌نژند اند.

2- به طور کلی، مالیخولیا وضعیتی است هم‌پیوند با وجه‌مندی‌های برآمده از پیش‌آمدن ِامرواقعی. نه فرد ِمالیخولیا می‌تواند آن چه بر او می‌رود را درک کند (این که علت ِاینروحیه چیست و دلیل ِاستیلای این کیفیت ِخاص و آکنده از نا-سوی‌مندی و بی‌قصدی چه چیزی می‌تواندباشد) و نه دیگران قادر به برقراری ِارتباط با چنین روحیه/وضعیتی هستند؛ حتا اگرکسی مثل کلرهم‌دم ِفرد ِمالیخولیایی باشد، کسی که در فیلم، با توجه به قراین ِسیماشناختی،به نظر می‌رسد که تجربه‌ی مالیخولیا رو از سر گذرانده (این که در فیلم مدام به بیش‌حساسیِاو در برابر ِمراسم ِعروسی، وضعیت ِجاستین و بعدتر در مورد ِکاتاستروف ِاصلیِفیلم (سیاره‌ی مالیخولیا) اشاره می‌شود، خود گواهی ست بر این پیشینه: وسواس ِشبه‌پارانوییکِمالیخولیایی). حتا کلر هم نمی‌تواند ارتباطی مؤثر با مالیخولیای فیلم (جاستین) برقرارکند. به این دلیل ِساده که چیزهایی مانند ِتأثیر، درمان، و رابطه، در موردمالیخولیا عاری از معنا هستند. چون وضعیت مالیخولیایی وضعیتی‌ست اساساً عاری ازلوگوس. هیچ کلام، نشانه‌ و یا رمزگانی را نمی‌توان به وضعیت ِمالیخولیایی نسبتداد؛ نمی‌توان آن را ساختارمند کرد و از آن نمادپردازی کرد. در یک کلام، مالیخولیایک وضعیت ِبیان‌ناپذیر و مبادله‌ناشدنی است که در غیاب ِهرگونه هم‌ارز و معادلِهستی‌شناختی، در عرصه‌ای تماماً عاری از کلام و ارتباط هست می‌شود. وجه ِتسمیه‌ی کاتاستروفِاصلی ِفیلم (سیاره‌ی ویران‌گری که کره‌ی زمین را تهدید می‌کند) را نیز باید درهمین بیان‌ناپذیری، در همین عدم ِامکان ِرابطه، و در بروز ِنمادستیز ِ"امرِواقعی" درک کرد؛ در این که در برابر ِمالیخولیا (جاستین/سیاره) هر چیزنمادین (مراسم ِنمادین ِعروسی، کانون ِگرم ِخانواده، و شدیدتر از همه، نمادین‌ترینچیز، یعنی علم و علم‌ورز) به هم می‌ریزد و درنهایت از هم می‌پاشد.

3. جالب‌ترین نکته برای من، نام اسب جاستین بود: آبراهام. کهبا توجه به بافت ِنمادین ِفیلم می‌شد دلالت ِدین را بر آن سوار کرد. در ابتدای فیلم،ظاهراً در خانه‌ی جک و کلر، برای جاستین هیچ موجودی عزیزتر و پذیرفتنی‌تر از آبراهاموجود ندارد. چه پناهی به‌تر از گفتمان ِدین قادر است گرمای سرد ِمالیخولیایی را دردایره‌ی بی‌معنا و فراگیر و آرام‌بخش ِخود پذیرا شود؟ آبراهام، اسبی‌ست که جک، درپاسخ به این حرف ِجاستین که تنها به او سواری می‌دهد، حسودانه می‌گوید "ایندرست نیست، گاهی به من هم سواری می‌ده" (کام‌گیری ِکارگردگرایانه‌ی علم ازدین). درنهایت هم، در حتمیت ِتقدیر ِمرگ در حضور ِهمه‌جاگستر ِمالیخولیا، گفته می‌شودکه جک (علم)، اسب (دین) را به روستا برده است – به نماد ِزنده‌گی ِجمعی در فیلم،همان‌جایی که به به‌ترین وجه ِممکن، حتا در آخرین لحظات احتضار، از او پذیراییخواهد شد. (چیزهای بسیار بیش‌تری از آبراهام در فیلم می‌توان پیدا کرد) کلر، دراعتماد ِکورانه‌ای که به علم دارد، ناگزیر، در ذهن، جسد ِآن را سوار بر دین ِرهایی‌یافتهبه سوی ایمن‌گاه ِروستا گسیل می‌‌دارد.

4. جک، نماد ِصریح ِقطعیت، انضباط و خوش‌بینی ِگفتمان ِعلمی،آسیب‌پذیرترین در برابر ِبروز ِامر واقعی (جاستین/سیاره‌ی مالیخولیا). در حضورِامر ِکاتاستروفیک، علم قطعاً زودتر از انسان می‌میرد – البته اگر انسان را زودتراز خود به کشتن ندهد. و جای‌گاه ِمرگ ِاو، همان تنگ‌نایی است که چندی بعد قرار استدین {آبراهام} از آن خلاص شود.

5. درنهایت، ایمن‌گاه ِاصلی در برابر ِامر واقعی ِمالیخولیاهمان فانتزی (غار ِجادویی) است. در برابر ِجهل ِمحض ِکودک از نحوه‌ی عملکردِفانتزی در رویارویی با امر ِواقعی، و هم‌راهی ِناگزیر، اسف‌بار و ناتمام ِکلر(سوژه‌ی دال) با چنین فانتری‌ای، جاستین ِمالیخولیایی، در اوج ِآگاهی ِخود ازحتمیت ِمرگ و نابودی ِغایی، صبورانه و با اندوهی که به اندازه‌ی آگاهیِتردیدناپذیر ِاو از تقدیر ِکاتاستروف، بزرگ است، خود را به "فُرم"ِفانتزی می‌سپارد. وضعیت ِمالیخولیا تنها جای‌گاهی‌ است که در برابر ِاین واسپاریِگریزناپذیر به امر ِخیالی، سوژه را از اسارت در محتوای ِبی‌محتوای ِفانتزی می‌رهاند {(مرگ)آگاهیِحاد ِمالیخولیا}

برای محسن

مست‌نوشت

2011-12-19T00:42:00.002+03:30

پرسش از ابژه

و ابژه تَرامی‌تراود، و پراشیده‌گی‌های حضورش آینه‌ای می‌شوندکه نا-من ِمرا در برابر ِمن ِنا-من برمی‌افرازند... می‌پرسم و پاسخ می‌دهد، دیراما، دیر تا دیر... می‌گوید به همان زبانی که می‌گوید و هیچ‌وقت مرای نویسا راشایسته‌ی ضرباهنگ ِغریب ِاین مقال نمی‌داند. ابژه، هم‌چون عزیز، همیشه "دیر"است: دیر می‌‌آید، دیر می‌گوید، دیر به نگاه می‌نشیند، دیرتر می‌رود...

درنگ ِنویسنده در نوشتن ِسطر ِبعد، حکم ِکار ِنکرده‌ی داداررا دارد، که تعلل کند، دمی بماند، تا پاره‌های چیز، خود بر او آشکاریده گردند ومیل ِنشستن بر ذهن و اراده و دست و مایه را بیابند. مسأله نه بر سر ِالهام است ونه سکته‌های عارفانه و تقطیع‌های شاعرانه، مسأله بر سر ِپاس‌داشت ِپرسش است، کهدر-خود، امری‌ست همه‌سر معطوف به ابژه، بر چیز-بوده‌گی ِابژه که ناگزیر آن‌جابوده‌گیِمن را در خود مضمر دارد. درنگ ِنویسنده، تعویقی‌ست نافرجام. کلام ِپسین، که بس‌دیریا بس‌زود بر کلمه‌ی مجسم ِگذشته می‌آید، هماره از کمند ِدرک ِحال می‌گریزد و همیشهاز مقال ِآینده پس می‌نشیند. کلام، همیشه چیزی کم دارد، همواره بر اصل ِهستاندن،بر بی‌هوده‌گی ِاجرا و تعین دلالت می‌کند. کلمه، عینیت ِشکست است: در آغاز، شکستبود. دادار، عاجزترین هستار ِگردون است.

ابژه، چنان که آن‌جاست، و آن‌جا می‌ماند، و فرا نمی‌خواند،و البته تنهایی و عزلت نمی‌شناسد و طرحی همیشه-پیشاپیش نو از هستی را ورای هستیِانسانی ِجای-گاه‌نگر ِما می‌زند، حکم ِهمان آنی را دارد که همیشه-پیشاپیش پیش ازما بوده است و خواهد بود. ابژه این چنین از هستی ِخودشیفته‌وار و حقیر ِما کین می‌ستاند:همواره هست، بی‌از کار و مشغله و اضطراب و عشق و امید و هیستری و میل، بی‌از هر آنچیزی که هستی ِما را می‌نگارد و هم‌هنگام عین ِهستی است. ابژه سراسر تجسم ِاستهزاینیستی بر توهمات ِهستی ِماست.

ابژه مرا فرامی‌خواند، فراخوانی هماره به‌گاه (ابژه تنها دربی‌خودی ِمن، در لمحه‌های خجسته‌ی دوری ِمن از من، در گسل‌های من از من (در تأمل،در موسیقی، در عشق، در مالیخولیا، در دراگ) پدیدار می‌شود) و بی‌گاه (هستیِچندپاره هر اندازه که زبان ِویژه‌ی خویش را دارد، از آن ما و بار ِآن آیین‌واره‌ایکه تجربه را شادیانه زیست می‌کند محروم است). ابژه به یاد می‌آورد که سوژه، ایناختراع ِذهن ِبیش‌فعال در ورزش ِعقل، چه به تبعید از میدان ِاصیل ِهستی، خود رافروفسرده ساخته. دوری از ابژه، دوری از چیز، همان دوری از شادی است.

ابتذال ِشیوه‌های گوناگون ِاندیشیدن را می‌توان در دوری ِآن‌هااز "پرسش از ابژه" سنجید. پرسش از ابژه تا آن جا که پرسش از بنیاد هستی(نیستی) است، تا آن جا که اصالت ِهستن را در شدت ِدوری از من و تمام ِوصله‌های آن تعریفمی‌کند، خون و تن‌مایه‌ی هر اندیشه‌ای است که دعوی ِآزادی و شرافت را دارد.

یا

من، تا آن جا که با ابژه هم‌باش ام، تا آن جا که دور از خودام، ‌نویسنده‌گی می‌کنم.

برای عقیق، لیوان و خاکستر ِسیگار

The Festivity of the Void in the Lone Descent

2011-12-11T01:06:00.001+03:30

Right after the brilliant tracks of the previous oeuvre (Solanaceae),OTW&TM new album picks up what it resplendently ended its last album with.The pseudo-narrator in Solanaceae who could saw her lady through the pines withhis eyeless senses, now is raveling in his total emptiness. He celebrates hisloneliness in the dazzling presence of “absence of everything”. Here everythingin-being is an opaque shrouding matter concealing the lucid truth of a yonderjoy. Herein lies the exhibition of vivid aesthetics of the extreme void.

There's a sunspot in my soul
A millstone round my heart and a Judas kiss
There's a darkness coming in
A golden troth for your emptiness
And we stray through infinite nothing
Haunted by our deadweight dreams

Any perceived change in rhythm here should be balanced by moderating one’sexpectation through attending the lyrical content of this album. On thesurface, the prevailing cadence is of those heard in the most crescendoingtracks of previous albums (say Wonderful wonderful sun or Hemlock and mandrakefields), but the substance which the lyrical motif loads on this familiarmusical context, drastically alters the appreciation of such familiarity. Thesephrases never epitomize the might of life (as state of living and be-ing), but,in total contrast, mark some superior strength of the void, of something whichprecedes life (and its pleasure principle) and encompasses it existentially.

And when nothing remains
No love nor pain
In this illusion
This tomb of seasoned dye
The universe caves in, I’m on fire
Let the end begin, take courage!

All the loss that the lyrics pointout is expressed in a way to bold the ecstasy/ existence of the void. It’s neitherthe blessing the pleasure constrained by being and possession, nor therupturing rapture of death drive; it’s beyond death drive; say, it is nothing, thenothingness which takes delight in extermination of will and being. That’sexactly why this very delightfulness flowing throughout the album is at thesame time agitating and unquiet; for it’s the joyance of non-existence, ofnon-willingness and so the one who’s en-joying it is our double, our shadowwhose joy is our very solicitude.

A love, a caress
Unreturned
You stick your hand in the fire
And I know how the story goes

Hence what weread in Holderlin’s famous poem “Voice of the people”,

Yet from thewalls they threw all the servants down

Whom hesent; Much livelier than at once

The fire flaredup, and they rejoiced, and

Brutusextended his arms towards them,

All werebeside themselves. And great crying there,

Greatjubilation sounded. Then into the flames

Leapt manand woman…

The delight of all particles born through these lines is of prodigalimmediacy of the void. This is Bataillian eroticism: the luxury of being“with-in” total destruction; the luxury of a non-pleading sacrificial fore-giving.This wastefulness is too wanton to be grasped in contemplative states ofmentality (One is tempted to bring up the expressive form of enunciation ofdeath-drive in doom music; It’s an entirely different story. There we face somesort of traumatic confrontation of thinking death as to recreate it as apsychic state of appreciation. Experiencing Doom is beyond the pleasureprinciple, but essentially embedded within such region of the domain of death-drive whichis inhabited by lamenting illuminations); here the lavish tendency tonothingness subjects all reflections to total derision. It rejoices the absenceas post-lamenting hyper fate waiting to be remembered by an impossible form ofbeing beyond the question of death.

Oh my little boy, what have youbecome?
A shadow of yourself, a moth caught in the sun?
We move through the silence and dive into darkness
Succumb to the emptiness of our lone descent

Take delightin the void (L, R)

مردان ِبادآشام

2011-11-04T16:21:00.001+03:30

مردان ِبادآشام (فصل ِدوم از سه‌گانه‌ی طوق ِباد) از Elend

(خ؛ گ)

---

چشم‌های زهرین

انتظار است و انتظار

و چشمان‌ام تشنه از مستی ِدیدن

انتظار و انتظار

کوری

نا-زنده و نا-مرده

شایدمان بود مُردن‌مان و دیدن که جهان چه می‌شکفد بر مرگ

چشمان ِزهرین

چشمان ِمردمان، پژمرده به خورشید

تکیده از عقل که دیگر مأمور ِاسارت نیست

باری،

برای مسافر

نما/دور همه‌چیز است

رویایی دیگر... رویایی دیگر اگر می‌بود

به هر سایه‌ای، پاری از نور هست

و به هر شکلی، هر رنگی، ورطه‌ای از عزلت

در بارگاه ِحقیقت، می‌سوختیم

و نظاره می‌کردیم غرقه‌گی ِآسمان را در آف‌تاب ِتار

مطرود به برهوت ِصورت‌ها

از لعن ِمردم

بی‌شرم توانی زیست؟

بی‌از غرور توانی مُرد؟

چشمان ِزهرین، کیف ِرفته، هفت ‌چشمی که خون گریست

خسته از رویا

نام‌ات را پاره مکن

که نهان‌ات است، مرهم ِدردت

عشق‌ات را پاره مکن، که از من پار نخواهی شد

پناه‌ می‌گیری به مای‌مان

با من بمان گاه که افروزانه‌‌گان ِتردید می‌شود

آن‌جا، در آن فرود، با من

بگذار به بر-ات برم

توان ِرستن‌ام نیست از این آغوش ِلطیف

نور ِپگاه است که زانو می‌زنم

تسخرم زن

که صدای‌ام می‌لرزد

چه.. خسته‌ از رویا ام

زیر ِآسمان ِبی‌‌رنگ و پرطعنه‌ات

خویشتن را می‌بینم خیزخیز افتاده بر زمین

خیزخیز به سوی من

خیزخیز با من

به راهی نو

بگذار به بر-ات برم

توان ِرستن‌مان نیست از آغوش ِلطیف ِما

نور ِپگاه است که زانو می‌زنیم

فر/زن

زیبان از زیبان مرگ می‌گیرد

عشق از عشق

در تباتب ِانتظار

فریفته‌ گشته‌ایم، بی‌از فریبا

خیانت‌زده، بی از خائن

آینه‌ای چهره‌ات را منتظر است

و من، در انتظارت مانده‌ام

زیر ِدرختان ِجنگ‌زده

آسمان‌گان هویدا

زیر ِسایه‌های دریایی

نزدیک ِشهر، نزدیک ِدروازه

کوچه‌های شن و حزن عرصه‌های آواره‌گی اند

جنگ فرجام گرفته

و رنج نیز

چشمان ِنغز اما درمان نمی‌توانند دید

بی‌از ‌جنگ نمی‌توانم دید

وعده‌های پوچ ِپردیس

افق‌های وهم

و زمینی که حال بیگانه‌ایم‌اش

پاتریس

پانتوس

بادها و موج‌ها

بیداری... و روشنایی

زمین و دریا و آسمانی در‌هم‌تنیده

در گوش‌هامان باد است

در چشمان‌مان نابینایی

"مرا پاس‌ دار"

در پس ِنقاب ِمخمل ِترس

گردونی از حزن هست

و قرنی از حرمان

ما مفتون ِسایه‌ای بودیم...

به روزگار ِجنگ

تنها پناه ِممکن همان گوش ِعزلت است

زیر ِدرختان ِجنگ‌زده

رویاگان چه شتابی دارند...

هنگام که خسته‌ی آفتابی، رویاگان سر می‌رسند

به دور از اختران ِعقیم

نفرت،

ستهم‌تر از ماتم

به کنارم می‌رقصد

روز ِهرزی دیگر بود

و سایه‌هایی برآلاینده‌‌ی سیمای خاموش‌ات

هنوز

فرسوده از شور

دریاگان ِهفت‌توُ جوان می‌نمودند

چشمان ِهیسان‌ ِخونین از اشک‌ات

برای‌ات دعا خواهم کرد، به دور از اختران ِعقیم خواهمایستاد

زمین هیچ نیست مگر اقیانوسی از ترس

عشق ِتو محو گشته است

مردان ِبادخوار

...

نما/دور همه‌چیز است

فریفتارترین‌ها گشته ام

تا ببینم

آن چه چشمان ِراست نتوانند دید...

اشکی در هر دریایی

پاری از نور که می‌فسرد

به قرن‌ها حرمان

بس انتظار گزاردیم

پوشیده به پوستینه‌ای از مار

صدای‌ات می‌زدم

از درگاه

خواباندی‌ ام، در خاک ِمرده‌گان

قویی غنوده در خشم

دریانورد ِنوزاد

به شب غرق می‌شدیم

در سحر ِنغمه‌های‌ات

اغوا می‌‌شدیم

به هزارتوی عشق‌ ِتو

قطره‌ی زنده‌گی که ترک برمی‌دارد

اقیانوسی از شعف است

و آزادی ِدریانورد ِنوزاد

به هزاره‌سال‌‌گان

چشمان‌مان فرومانده از آفتاب

حال اما، به تاریکی هم می‌بینیم...

نور ِخیره دیگر ره نمی‌بردمان

وه که بی‌چشم می‌رویم

قطره‌ی زنده‌گی که می‌ترکد

اقیانوسی از شعف است

و آزادی ِدریانورد ِنوزاد

سیماچه‌های بی‌طرح ِفجر

شب

بر ستونی تاریک می‌ریزد

سَروی، و آن‌گاه ساحل...

و آسایش را در دریا و کف جستن

رنج را باد التیام است

آبان گاهی است پریده‌رنگ

و می‌دانی که روزها چه سان می‌گذرند

شب حتا پناه می‌جست

از سیماچه‌های بی‌طرح ِفجر

تلخ منتظر بودیم...

سیر از میوه‌های ساعات ِبارانی

اولیس که دریاسو را نگریست

خانه‌های درون‌باش‌مان را به سخره گرفتیم

بر دریاهای پیر پیمودیم

تا ملاقات ِمرزهای ژرف‌ترین آب‌ها

ویرانه‌ای در باران

اما رنج را باد التیام است

ماهی آشوب‌انگیز

در میان ِخروشان ِرود

جریان

می‌گردید

و باران ِپاییز، جذبه‌ی خویش را عیان می‌ساخت

با خارهای غیاب

که مهربان اند پوست‌ات را

در نقاب ِغبارزده‌ی صباح

محنت را به‌تمام فراموشیده بودی

زمین چهره‌های بی‌شمار ِعشق‌ات را تبرک داد

بوستان

خفته است

و گور هویداست

و ما به پیش‌گاه ِآفتابی افتان می‌رقصیم

نُه بید بر بال‌ها‌ش نشسته

وه ماه ِآشوب‌انگیز!

خواب ِخاموش: خدایی که طاعون می‌زاید

...

مست‌نوشت

2011-10-24T00:19:00.001+03:30

ادای دینی به شاملو

از مرگ (ِ)من سخن گفتم

بر قیر ِکلاغ ِشهر

بر پَر ِخیابان‌اش

که خزان‌وار می‌گذرد از فرافصل ِمن

با ندایی به ضرب ِالتماس به باران ِنیامده

از مرگ (ِ)من سخن گفتم

و چنان که عابران ِگوژیده‌پشت

به جای‌جای ِعبور

از امیدهای مغازه‌ها سو می‌گرفتند

با دست‌ها در جیب

از مرگ (ِ)من سخن گفتم

بی‌هوده و پُرامید

چنان خموده که پاییز

به بازی ِایستای ِپیرانه‌سران در پارک

نشسته، خیره، خالی، بی‌آتی

چونان‌شان پُراپُر ِمیرنده‌گی ِبرگ‌ها و لمس ِبی‌حیاتِفواره

می‌نشیند

مرگ ِفصل را گذاردم و فصل را محرم ِفتح ِمرگ

و با فصل

از مرگ (ِ)من سخن گفتم

و با زردی ِمسافربرها

که بنان‌شان دمادم ِچهره‌شان

دژم می‌خواند

و با کهولت ِسیمای جوانان

که لب‌خند‌شان هم‌سان ِموسیقی‌هاشان

سبک می‌روند

از مرگ (ِ)من سخن گفتم

به پسین‌گاه

با خیره‌گی‌های گربه‌های بی‌زمان ِخیابان

که ول‌گردی‌های جاودانه‌‌شان را پاسخی نیست

و با یاکریم‌های آبستن

که ویرانه‌های آشیان‌شان بر ایوان‌های تار و فراموشیده‌

بی‌خانمای ِبرج‌ها و

بی‌زبانی ِخردسالان ِپُرقال و

نداری ِسواران ِمبهوت را

به سخره می‌گیرد

"در فضایی که بی رحمانه تهی بود"

بر فراز ِرایحه‌ی بی‌رمق ِخزان

که خیزخیز ِبی‌برکت ِشهروند را هم‌راه بود

و زیر ِآسمان ِخشکی که

دیگر پرستویی نداشت

هم‌نوا با واپسین سوت ِپلیس ِعاشق که چهارراه راخیره‌گی می‌کرد

از مرگ (ِ)من سخن گفتم

"من مرگ ِخویشتن را

با فصل‌ها در میان نهادم و

با فصلی که می‌گذشت"

مرگ ِخود را، چونان خود ِمرگ،

با افتان ِبرگ‌ها، چونان برگینه‌ی افت

با خاموشی ِروحی که روشنی را می‌جست

با برقی که خاموشی می‌خواست

با شهری که حشر را می‌خواست و مرگی/مَردی که مَرد/مرگ را...

"من مرگ ِخویشتن را با دیواری در میاننهادم

که صدای مرا

به جانب ِمن"

باز پس می‌فرستاد

"چرا که می‌بایست تا مرگ ِخویشتن را

من"

از نام ِمرگ پُر کنم

لاخه‌ها

2011-09-18T18:40:00.001+04:30

هگل در برابر ِمجهول ِشناختاری ِکانت (نومن، یا همان چیز-در-خودیکه بیرون از میدان ِشناسایی ِعقل است)، سوژه را می‌گذارد! پس ِپشت ِپدیدار، سوژهتنها به ذات ِپدیدار، که نیستی ِظاهر است می‌رسد، نیستی‌ای که هیچ چیزی نیست جز سوژه‌گیِخود ِاو که در نهایت ِکردکار ِخود محقق شده و از ورطه‌واره‌گی ِخود خودآگاه گشته:ورطه‌ای که آشیانه‌ی معنا و ارزش است – فراورده‌های تقلای سوژه برای پرکردن ِخلأ وماهیت دادن به ذات-هیچی. بنا بر این نگاه ِهگلی-لکانی، که سوژه در حدی‌ترین مرحله‌یفعالیت ِخود در فرایند ِشناسایی به خود می‌رسد و از خود چونان یک تهینا، یک هیچیدر پس ِابژه، آگاه می‌شود، می‌توان به سرشت ِتُرد ِآن گونه‌های شناخت که بقای آن‌هاهم‌بسته است با غرابت با معنا و ارزش و غایت ژرفت‌تر اندیشید. برای مثال، گوشیدنِموسیقی – دقیقاً در مقام ِنوعی از شناسایی – همیشه سوژه‌ی خود را با چنین خلأییمجاور می‌کند؛ سوژه‌ی نیوشنده در حدی‌ترین وضعیت‌های گوشیدن تنها می‌تواند خود رابه عنوان ِیک ورطه (یا به بیان ِبه‌تر، ورطه‌‌گی ِخود را) دریابد؛ ورطه‌گی‌ای که اوهرگز قادر نیست سهم ِخود در محالیت ِآن را از سهم ِابژه‌‌ی گوشیدن تمایز بخشد –این آسیمه‌گی و سرگشته‌گی در اوج ِتجربه به حدی می‌رسد که نیوشنده مغلوب ِموسیقیمی‌شود، گو این که موسیقی او را می‌زید، چرا که در ذات، یا همان نیستی ِپس ازظاهر، در خلأ، دیگر عاملیتی وجود ندارد که موضوعیت ِتمایز میان سوژه و ابژه رابرقرار سازد – خود-آگاهی همان مرگ است. در چنین حالتی، تلاش برای معنادادن به اینتجربه در حکم ِبتون‌ریختن در آن ورطه است، چیزی که بازیگران ِتجربه را از میانبرمی‌دارد – شاید چون آن‌ها خودآگاه‌تر و درنتیجه بی-خودتر از آن هستند که از ورطهبیرون آیند و سر ِجای ِاول قرار گیرند. کافی است به جای گوشیدن ِموسیقی، به تجربه‌یعشق بیاندیشیم (و طبیعتاً نیوشنده و آهنگ را با عاشق و معشوق جای‌گزین کنیم) تادریابیم چرا ماندگاری ِتجربه‌ی عشق بازبسته به "وجود" ِ هاویه‌ای‌ست کهتنها معنای ِآن همان بی‌معنایی ِعظیم و غریب ِمیل‌هایی‌ست که تمایز ِشناختاری ِبدن‌هاو ذهن‌ها را درمی‌نوردد و در برابر ِحضور ِهر نیتی برای معنابخشی و ارزش‌داوریناپدید می‌شود و با امحای خود، تجربه را نیز می‌میراند.

« برای من هر تلاشی که مرا وادارد تا به استفاده ازکامپیوتر در زمان صرفه‌جویی کنم، حکم ِنوعی جنایت را دارد. زمان را صرفه‌جویی کنم؟زمانی که نمی‌دانم با آن چه کنم (شاید اصلاً من برای همین به درد می‌خورم: براینجات ِگونه‌ی کاهلان که در خطر ِمنسوخ شدن اند). در هر حال، زمان و مکان طبیعتاًبی‌فایده اند، و زمان ِذخیره‌شده درست به وخامت ِخون ِریخته‌شده است.» - بودریار-خاطرات ِسرد

"من دوست‌ات دارم"؛ "من از تو متنفر ام"...فارغ از کژتابی‌های وحشت‌ناک ِسیاق ِبیان ِعشق در زبان ِفارسی (خاصه ابراز ِصریحِسویه‌ی مردسالار/مالک ِسوژه‌ی ابراز عشق)، باید کل زمینه‌ی خودشیفته‌وار ِابرازِعاشقانه را به نحوی زیرورو کرد که . گزاره را باید به گونه‌ای ساخت داد کهصراحتاً از سوژه‌گی ِگوینده عاری شود، سوژه‌مندی در عشق/نفرت صرفاً یک توهم است. ابرازِصریح ِعشق تنها می‌تواند در گزاره‌ای صورت پذیرد که در آن نهاد خصلتی انفعالیداشته باشد و گزاره شرح و روایتی باشد بر این ابژه گشتن ِسوژه‌ی گفتن. یک ترفندشاید زدودن ِفعل و تبدیل ِگزاره‌ی تمامیت‌یافته به پاره‌گفتاری برگشوده است : چیزیشبیه به "من را/از تو، تو را/ازمن، عشق". ترفند دیگر می‌توان در گذراکردن ِفعل باشد، صادقانه‌ترین راه اما حذف ِواژه‌ی عشق از این ابزار و رمزینه‌کردن ِآن با توسل به استعاره‌هایی است که عاشق و معشوق در فضای خاص ِخود، براییکدیگر مدلول ساخته اند: در چنین حالتی، بیان ِشفاهی باید قرابت ِاجرایی ِخود راهرچه بیش‌تر به شکل و سیاق ِایما و اشاره‌های بی‌گفتار نزدیک کند، به گونه‌ای که،در حدی نهایی، یک واژه‌ی کنایی بتواند کل ِظرفیت ِمعنایی ِابراز ِعشق را پوشش دهد.درنهایت، ناب‌ترین بیان‌ها در بیان ِعشق شاید هم‌سان با ناب‌ترین شیوه‌های بیان درحضور ِمرگ باشند: سکوت و نگاه.

اگر مغز کارکرد ِundo در نرم‌افزارهایآفیس را داشت، نوشتن چیز ِدیگری می‌شد؛ با فراخواندن ِپاره‌های فرارکرده‌ی اندیشه‌،با جای‌گیرکردن‌شان در سطری که از مقیم شدن در آن به چشمکی طفره رفته ند، با هزارو یک‌جور افزوده‌گی و کاهیده‌گی که با امکان‌پذیر ِ"انصراف"، ممکن می‌شدند... اما مگر نه این که تلاش ِاندیشه برای اینفراخوانی، و، مهم‌تر از این، رد و هاله‌ی همین فراری‌ها و پس‌مانده‌ی حضورِپیشاپیش از دست‌رفته‌‌ی ایده‌ها نیست که نوشته را برای جریان ِپاره‌های ناخواندهآماده می‌کند؟

« نابردباری در برابر ِابهام از خصوصیات ِشخصیتِاقتداگراست.» - آدورنو

یکی از دلیل‌های توجیه‌کننده‌ی واژه‌سازی در نثر شاید مسخ‌شدنِدال‌ها (کلمه‌ها، ایماژها، و حتا، در سطحی اساسی‌تر، روابط ِهم‌نشینی ِواج‌ها) درگذر ِزمان است؛ دگردیسی‌هایی که محتوا و دلالت‌های نو را سوار ِصورت‌هایی می‌سازندکه خود از فرط ِحمالی ِدلالت‌های یائسه‌ کژوکوله و بی‌نوا شده اند. تنها ذهن ِآگاهبه تاریخ قادر است بزرگی ِحیرت‌انگیز ِتأثیری که این مسخ‌ها و تحویل‌ها بر روش ومنطق ِاندیشیدن بر جای می‌گذارند، دریابد. برای نمونه، مالکیت و ثروت، دو رکنِمؤکد در حیات ِاجتماعی ِیونانیان، تنها از آن جا برای آن‌ها واجد نقشی پراهمیت وضروری در زنده‌گی بوده که با برآوردن ِنیازهای ضروری ِشخصی و خانواده‌گی، آدمی رااز شر ِسروکله‌زدن با ضروریات ِزنده‌گی ِمحدود و انفرادی آزاد می‌کردند و زمینه‌یحضور ِفعال ِاو را در سطح ِارزش‌مندی از حیات ِانسانی، یعنی حوزه‌ی سیاسی (حضور درپلیس) آماده می‌ساختند. نیازی به یادآوری ِدلالت‌مندی ِمدرن ِمالکیت و ثروت(مالکیت و ثروت به مثابه‌ی هدف-در-خود، هدفی که غایت ِقصوی آن تحقق خوشبختی ِشخصیاست) و فاصله‌ای که این معنا با معنای کهن ِاین واژه‌ها دارد نیست. شاید بتوانچنین گفت که ترفند ِادبی ِآشنایی‌زدایی– چنان که در نظریه‌ی ادبی به مثابه‌ی یکی ازمهم‌ترین تمهیدات ِزبان ِشاعرانه معرفی می‌شود – می‌تواند برای کارکردی به‌مراتبگسترده‌تر از اعاده‌ی زبان‌مندی ِزبان و تقویت ِشعریت به کار گرفته شود و در سطحِاجتماعی ِنوشتار در خدمت ِزایش ِدال‌ها متناسب با تطور ِمدلول‌ها قرار گیرد. اینآشنایی‌زدایی شرط ِلازم و سازمایه‌ی ضروری ِهر اندیشه‌ی تبارشناس است – و و واژه‌سازییکی از اصلی‌ترین راهبردهای آن.

گوشه‌ها، اشاره‌ها، ایماها، لکه‌ها... در باهمی‌های عاشقانهپاره‌های پانکتوم‌‌گونه‌ای هستند که هیئت ِعکسینه‌شان تنها به تن ِپخته و ساکن وبی‌نگرانی و شدت‌زدوده‌ می‌نشیند، تنی که ناظر ِخاموش ِعکاسینه‌گی ِرخداد شده،انگار که هر چه بازیگران ِگفتمان ِعاشقانه از بیرون رخداد ِعشق را زیست کنند، و درآینده‌گی ِخاطره‌اش بدمند، این پاره‌ها به‌تر و پررنگ‌تر بر تن‌شان می‌نشیند.. اکنونه‌گیِسره‌ی یک باهمی ِعاشقانه، اکنونه‌گی ِسراپا خاطره‌گی است... هر لمس و هر نگاه وهر کنار و بغل ردی از آن‌های گذشته – و دقیقاً از همین‌رو، از سر ِاحیا و تکرار،هستی‌افزا. زمان‌مندی‌ای که حال را در زیستن ِگذشته‌گی ِآینده روشن می‌کند...

ردهای نیستی...

تنها در اشک‌هام می‌ماند

2011-08-24T20:16:00.005+04:30

Only in my tears it lasts (خ - گ)

بر فراز ِسرم

جان‌ام

در اخرایی ِآسمان

پر می‌زند

در جنگل ِماه‌زده نجوای بادی هست و

توتمی بلوطین که زمانی زرمی‌تابید

آه، چه می‌خواهم که این‌جا بودی

تا پیش از پژمران ِگل‌

پیش از تباهان ِجان

به آفتاب می‌نشستیم

سنگ‌ها از دستان‌ام می‌افتند و می‌لخشند

بر رعشه‌ی عالَم ِدل‌دارم؛

آب ردی از گذشته‌ام می‌گیرد و

تنها در اشک‌هام می‌ماند

نگاره از بکسینسکی

چهار بند درباره‌ی واگشت‌پذیری و حقیقت در دیالکتیک

2011-08-15T02:04:00.000+04:30

کلمه‌ها، و اساساً خود ِنامیدن، بیش از آن که در نگاه ِنخست می‌نماید چیزها را متعین می‌کنند. صفت‌ها، از یک سو کیفیت ِتعین‌یافته‌گی ِچیزها، شخص‌ها و رویدادها را بیان می‌کنند، و از سوی دیگر، به نحوی دیالکتیکی، خود ِاین موضوع‌ها را در نهش ِخاصی که در بیان‌آوری و صفت‌گذاری بازتعین یافته اند، تابع ِپویش‌های درونی ِدالی می‌کند که پیچیده‌گی ِتاریخ ِآن به هیچ روی کم‌تر از تاریخ و تبار ِآن موضوع نیست. به زبان ِساده، در فرایند ِبیان ِرخدادها، موضوع و محمول همواره در حال جای‌(وا)گشتن با یگدیگر اند. این گزاره را در نظر بگیریم که "هرکس خدا و پیام‌برش را فرمان برَد قطعاً به رستگاری بزرگ نایل آمده است – سوره‌ی 33، آیه‌ی 71"؛ رستگاری در مقام ِموهبتی خاص ِفرمان‌بران از خدا و پیام‌بر، تنها تا آن جا مشروط به فرمان‌بری است که این فرمان‌بری خود بازبسته‌ی رستگاری باشد؛ به بیان دیگر، از نگرگاه ِمنطق ِدیالکتیکی، رابطه‌ی موضوع ِگزاره (تسلیم و فرمان‌بری) با محمول ِآن (رستگاری)، تا آن‌جا که محتوا یا تضمن‌های ِفرا-صوری واژه‌ها (دلالت‌مندی‌های واژه که ورای فروبسته‌گی ِگزاره‌ و نحو ِخاص ِآن، در رابطه با تاریخ و کاربست‌های آن در ساختار ِانتزاعی ِزبان و در گفتارهای هرروزه، بر آن سوار اند) نقشی تفوق‌ناپذیر در معنایابی‌ها و تفسیرهای زبانی و منطقی بازی می‌کنند، رابطه‌ای‌ست سراپا واگشت‌پذیر: موضوعیت یافتن ِتسلیم، مشروط به موضوعیت‌یافتن ِرستگاری است؛ رستگاری‌‌ای که (در مثال ِقرآنی ِما و بنا بر سنت ِاسلامی) موضوعیت ِخود را تماماً در ذات ِرهایی‌بخش ِفرمان‌بری (در شریعت ِ‌دارالفنا، و در عقوبت دارالبقا!) است که محقق می‌کند.

واگشت‌پذیری ِموضوع و محمول، در عرصه‌ی واقعیت که نامی بر چیزی گذاشته می‌شود نیز تا حدی در جریان است – با این یادآوری که نامیدن، ازاساس، سطح ِبنیادین‌تری از هستی‌شناسی را لایه‌بندی می‌کند (شاید به همین خاطر تنها می‌‌توان به‌تقریب نسبت به تعمیم ِچنین واگشت‌پذیری ِدالی‌ای در این عرصه سخن گفت...). برای مثال، وقتی عاشق، نزد ِخود، خود را عاشق می‌نامد، ناگزیر درگیر ِتضمن‌ها و اشاره‌هایی می‌شود که محمول ِموضوع ِعاشق‌بوده‌گی به همراه خود می‌آورد: پریشان‌خاطری، ازخودبی‌خودی، جذب‌شده‌گی، خودآزاری، دیگری‌خواهی، عافیت‌سوزی، و... . او دیگر نمی‌تواند صرفاً دوست‌دار ِمعشوق باشد، بل‌که در مقام ِعاشق، فاعلیت ِعشق را، که البته در سطحی انفعالی کلیت ِاو را از ریخت ِفاعل ِتک‌ساحتی می‌اندازد، عهده‌دار می‌شود – همان فاعلیتی که با کشتن ِفعل در فاعل، درنهایت به مرگ ِعشق ِمجسم می‌انجامد. در این جا نام ِعاشق، کل ِهستی ِحامل ِاین نام را متأثر می‌سازد. شخص ِعاشق، در مقام ِنماینده‌ی ایده و ذات ِ"عاشق"، محمولی می‌شود برای موضوعیت ِعشق. داستان ِاو تنها زمانی معنادار است که جاهای خالی روایت ِعاشقانه را پُر کند و سهم ِخود را در تکمیل ِکتاب ِنانوشته‌ی عشق برگذارد. عاشق، ذات ِخود را در فرایند ِتبدیل شدن به چیزی نزدیک به عشق (به ذات ِمعشوق و نه به معشوق) درمی‌یابد؛ او، با قرار گرفتن در عشق، فاعلیت ِخود را در راه ِمحقق ساختن ِمهم‌‌ترین امکان‌مندی، یا ظرفیت، ِخویش، از میان می‌برَد و نابود می‌کند. این ظرفیت، امکانی است که در آن عاشق به محمول ِعشق تبدیل می‌شود، خود را در آن می‌بازد و محاط ِفاعلیت ِخود ِعشق می‌‌گردد. عاشق ِراستین همان کس، یا به بیان ِبه‌تر همان چیزی، است که در فرایند ِعشق قطعه‌قطعه می‌شود تا پاره‌های خود را هم‌ساز با جریان ِبه هم چسبیدن ِقطعات ِدیگری، به سایه/خورشید ِذات ِعشق بساید – معشوق هرگز پیش از ازهم‌پاشیدن ِعاشق وجود ندارد؛ عاشق ِراستین همان معشوق ِاین فرایند است و معشوق، همانی‌ست که عاشق ِاین فرایند می‌شود. این جابه‌جایی، این درهم‌تنیدن ِجزء‌ها در کلیت و فرانمایی ِکلیت در تحول ِاین اجزا در هم‌تنیده‌گی‌شان، فرایندی است که حقیقت و هستی را چونان نابودی ِخودفرمانی ِجزء و کل در فرایند ِشدن معنا می‌کند.

حقیقت ِبرآمده از منطق ِدیالکتیکی، این چنین از حقیقت ِمنطق ِصوری درمی‌گذرد: تحقق ِارزش ِصدق که براساس ِنظریه‌ی تناظری ِحقیقت میان ِموضوع و محمول تعین می‌یابد، در بسیاری از گزاره‌ها، حالت‌ها، و وضعیت‌ها ازاساس فاقد ِظرفیت ِتبیین‌گری (و حتا بیان‌گری) است. درون‌ماندگار بودن ِسطح ِتحلیل در منطق ِصوری، هم‌بسته است با باور به این که هستی ِهر چیز را می‌توان در حالات ِایستا و حاضر ِآن‌ فرایافت، این که حقیقت همان واقع‌مندی است و بنا بر تعهد ِعلمی تحلیل باید دامنه‌ی نظری ِخود را بر حالت ِموجود ِموضوع ِمطالعه مقید کند، که سخن گفتن از وضعیتی ورای وضعیت ِحاضر، یاوه‌گی ِخیال‌اندیشی را دارد. پوزیتیویسم شالوده‌ی تحلیلی ِخود را برپایه‌ی همین متافیزیک ِحضور استوار می‌کند، حضور ِحقیقت در یک رابطه‌ی تعین‌یافته (تناظر ِدال و مصداق)؛ در متن ِزمان‌مندی ِتک‌خطی ِاین متافیزیک، چیزها در مقام ِذات‌‌هایی قراریافته اند که حقیقت ِوجودی‌شان در-خود و یا صرفاً در رابطه‌ای مونادواره با دیگر چیزها تعریف می‌شود. این، به ساده‌گی، در حکم ِشیء‌شده‌گی ِچیزها و رخدادهاست. در این بافتار، گزاره صرفاً می‌تواند در قالب ِگزارشی توصیفی صورت‌بندی شود. صحت ِصحبت تنها در میدان ِبوده‌ها و نمودها و رابطه‌ی مکانیستی ِمیان ِاین‌ها امکان‌پذیر می‌شود. امر ِامکانی، ظرفیت و توانش، همه‌گی به قلمروی خیال و آرمان تعلق دارند و حقیقت تنها در فروکافتن ِاین‌ها به ذات ِموجود و روابط ِایستای حاکم بر آن پا در وجود می‌نهد. در دیالکتیک اما حقیقت همان وضعیتی است که در آن چیز توانسته کل ِتوانش ِخویش را به انجام رسانده باشد؛ از این رو حقیقت همیشه ورای وضع ِحاکم بر چیز، همواره در آن جا است. سوژه‌ی راستین، سوژه در فرایند ِتحقق ِچنین حقیقتی است. سوژه‌ای که حقیقت‌مندی ِخود ِآن در جامعیت ِلمحه‌هایی هست می‌شود که در آن‌ها واقع‌مندی و حضورش نفی می‌‌شوند. نابودی ِمفاهیم به دست ِمنطق ِحاکم بر خود ِآن‌ها، تقدیر ِمحتوم ِمفاهیم در منطق ِدیالکتیکی است. رانه‌ی حاکم بر این منطق، نوعی رانه‌‌ی مرگ است که البته مرگ را چیزی جز قطب ِدیگر ِدوگانی ِمرگ/زنده‌گی تعریف می‌کند؛ در این منطق، مرگ همان امکان ِبازگشت به زنده‌گی است؛ مفهوم با فراخواندن ِخصم ِخود، زنده‌گی ِخود را می‌میراند تا دوباره در سطحی بالاتر از غنای معنایی، خود را بازیابد. امکان ِواگشت، یک ضرورت ِدیالکتیکی است و فعلیت ِزنده‌گی در واقعیت ِمرگ تعبیر می‌شود. هر مفهومی آبستن ِچنین واگشتی است، واگشتی که نه معطوف به خود، که سوی‌مند به حقیقت ِخود است. در این منطق، ذات یا صورت ِمعقول ِمفهوم، پدیده، رخداد، در همین واگشت ِخودویران‌گرایانه و سوی‌مندی به سویه‌ی امکانی ِواقعیت ِخویش تعریف می‌شود.

واگشت‌پذیری ِدال و مصداق، تا آن جا که همیشه فاصله‌ای هستی‌شناختی میان ِزبان و امر ِواقعی بنیان ِنامیدن و اشاره‌کردن را می‌سازد، نوعی واگشت‌پذیری ِدیالکتیکی است. مصداق، البته نه در مقام ِبرابرنهاد، که در مقام ِسایه‌ی دال، همیشه حامل ِجزء‌هایی است که جزئیت ِدال را طلب می‌کنند تا در خاص‌بوده‌گی ِحاد ِآن درآمیزند و کلیت ِجهان ِاشاره یا نامیدن را بسازند. دال، با ویران کردن ِمصداق و مدلول ِخود، با از میان برداشتن ِجزئیت ِاین مدلول، دال می‌شود – یک بز هرگز مصداقی برای دال ِبز نیست. این ویرانی همان ویرانی ِخود ِجزئیت ِدال است، چون در نه‌بود ِمدلول ِجزء، دال نیز از واقعیت ِخود تهی می‌شود. چیزی که از این نابودی ِمضاعف باقی می‌ماند، همان امر ِکلی است، همان ذات و هستی ِحقیقی ِدال و مدلول که تمام ِساخت‌پارهای آن اجزای نفی‌شده را دربرمی‌گیرد (در مثال ِبالا، این امر ِکلی همان عشق است). دلالت ِنظری ِاین منطق ِویرانی چه می‌‌تواند باشد؟ نقد ِبی‌امان. دلالت ِسیاسی؟ استیضاح ِبی‌امان. وقتی حقیقت ِهر چیز در صورت ِمعقول و امکان‌مندی ِآن تعریف شود، آن گاه بسنده کردن به واقع ِحاضر یعنی کفایت‌دادن به امر ِخام و ناحقیقی. اگر بپذیریم که موضوع‌ها و مسئله‌ها در علوم ِانسانی و عرصه‌ی نمادین ِحیات ِاجتماعی از سنخ ِپدیده‌ها یا سیستم‌های پیچیده اند، اگر بپذیریم که این پدیده‌ها تاریخ‌مند اند و کاروکنش ِآن‌ها چیزی بیش‌تر از "رفتار" است (و بارگیر ِمعنا و قصدمندی و اراده)، آن گاه درخواهیم یافت که بیش و پیش از هرمنوتیک و واسازی و شعبده‌بازی‌های پسافلانیستی، تا حد امکان بایست اندیشه را با منطق ِدیالکتیکی دم‌خور ساخت، و سیاق ِتحلیل را در معنای بعید حقیقت، که در فعلیت ِمرگ ِواقعیت تعریف می‌شود، سامان بخشید – حقیقتی که زنده‌گی را در مرگ احیا می‌کند، و مرگ را در این احیا از زنده‌گی می‌میراند.

عکس از بکسینسکی

به‌سوی هستی‌شناسی ِدووم

2011-07-21T10:36:00.000+04:30

بیان ِپرخاش ِمالیخولیا در موسیقی ِدووم

- اجنه به کنار-ام می‌شورند

نغمات ِدووم، تا آن‌ جایی که (وا)مانده‌گی ِبیان ِملودیک در زندان ِگریزناپذیر ِزمینه‌ی وضعی ِهستار ِهارمونیک را می‌سرایند، نگارشی هستند از بیان‌ناپذیری ِشأن ِمالیخولیایی ِموسیقی یا همان هستن-در-خود ِازدست‌رفته‌ی سوژه‌ی گفتن ِموسیقی. سازمایه‌های مینیمالیسم (آهسته‌گی، تکرار، بی‌غایت‌مندی، درخودمانده‌گی ِروایی، سنگینی ِواریاسیون‌ها و تقطیع ِپهناور ِبن‌مایه) همه‌گی ناظر اند بر سرشت ِاندوه‌بار ِاین حقیقت که در پیش‌گاه ِسویه‌ی والای خودآگاهی از هستی ِکران‌مند، حضور ِبیان – حتا بیان ِموسیقیایی – اساساً گریزی از این ندارد که چونان هم‌سایه‌ی بی‌هوده‌گی محقق شود.

- ورطه‌های سیاه ِذهن

برون‌هشتن ِنیروی حرمان‌انگیخته، نیرویی زاده از آگاهی از ناگزیری ِفقدان و تاسیدن و هجران، در مقام ِوالایش ِبیان ِامر ِبیان‌ناپذیر، هماره برون‌هشتنی‌ست هم‌هنگام اندوه‌بار و فاخر. مهستی و شکوه‌مندی ِتقریر ِاندوه در این گونه از ابراز مستقیماً به سیاق ِبی‌واسطه‌ی والایش در این بافتار برمی‌گردد: ژرف‌اندیشی بر گم‌گشته‌گی در گیجاگیج ِنیستی، به فریافتن ِگریزگاهی می‌انجامد که در هیئت ِفضایی نادر در گشودار ِنمادین ِموسیقی رخ می‌نماید؛ فضایی که البته چارچوب ِمعنایی ِآن تماماً صبغه‌ای خیالی دارد: ژرف‌مندی و سترگی دووم به نزاع ِغریبی برمی‌گردد که در (نا)سازمان‌یابی ِگشودار ِنمادین در عرصه‌ی پیشا-دالی و خیالی ِمالیخولیا شکل می‌گیرد و واقع‌مندی (یا همان سطحیت ِبیان و خطیَت ِدال) را از شکل می‌اندازد.

- خون ِچشم‌ها

دووم، ابرازی است از غرابت ِهمیشه‌گی ِبیان ِمالیخولیایی، بیانی حماسی از پیش‌آیندی ِهستی‌شناختی ِنیستی. فاعل ِچنین گفتاری، ضرورتاً درون‌آگنده است از غلیظ‌ترین شکل ِممکن ِهستی‌داری که، به دلیل ِاسارت ِلوگوس در چنبره‌ی گفتمان ِزنده‌گی و حضور، تنها در ابرازی مدیحه‌گونه از ویرانه‌‌گی، نا-زنده‌گی، رنج‌‌مندی و ابطال ِاصل ِلذت، امکان ِهستن می‌یابد؛ وارونه‌گی ِدال ِستایش‌گر در مدلول ِسوگ‌وار همان چیزی‌ست که این بیان از نا-هستی را بیانی خدای‌گونه می‌گرداند. از این نگرگاه، دووم، نغمه‌ی نجواگونه‌ی یک مشاهده‌گر است که خدای‌گونه، عجز ِخویش در برابر ِهستن نزد ِنیستی را می‌سراید.

- کاواک ِتلخ‌ام

ژوییسانس ِگوشیدن به دووم، بیش از آن که خاسته از عملکرد ِروان‌پالایی (کاتارسیس) و کارکرد ِتصفیه‌ساز ِامر ِتراژیک باشد، برآمده از هم‌راهی ِبازی‌گوشانه‌ و مرکزگریز ِهستن و نیستن است. عملکرد ِروان‌شناختی ِدووم، عملکردی روان‌گردان‌گونه است، به این معنا که روان را بر ضد ِبهنجارینه‌گی‌اش (نه در سطح ِتشخیص و واقعیت، که در سطح ِهستی‌شناسی ِحضور، بودن و باشیدن) می‌شوراند و آن را در چارچوب ِمنطقی نو از نو بازآرایی می‌کند. غیاب ِامر ِانسانی و فشرده‌گی ِحس در قالب ِهم‌تافته‌ای از حرمان ِفراشخصی، با آشنایی‌زدایی از معنای آشنا از احساس، دریافت و خوانش ِامکانات ِمعنایی را مرتباً به بازی می‌گیرد. (این به معنای عطف به واسازی ِنوشتارشناسانه‌ی معطوف به بازی ِصرف و سرخوشانه‌‌ی دال‌ها نیست – چیزی که دلالت ِآن اساساً بازبسته‌ی گفتمان ِزبان‌شناختی ِادبیت است؛ بل که، اگر اصلاً بتوان از چیزی به نام ِبازی و واسازی سخن گفت، منظور بازی در سطح ِمدلول است؛ مدلول ِدووم، یک نامفهوم است، امری‌ست مقوله‌ناپذیر: روایتی از ناممکن بودن ِبه پرسش گرفتن ِهستی. کل ِغرابتی که در جای‌جای حس‌ها و سهش‌های عاطفی ِاین تجربه‌ی شنیداری موج می‌زند (نیروزا بودن ِاحساسات ِحزین، لطافت ِسازمایه‌های خشونت‌بار، ژرف بودن ِواریاسیون‌های مینیمال، و ...) خاسته است از آزادشدن ِاحساسات از معنای عملکردی و بَس‌نامیده‌شان به میانجی ِقرابت به محالیت ِمدلول‌شدن ِمدلول ِاین موسیقی. منظور از واسازی ِاحساسات در دووم، همین قرابت ِمحتوم به غرابت به/از مدلول ِنا‌م‌ناپذیر است.)

- برابرنهاد ِنور

کندن از گرانش ِمالیخولیا، از میدان ِپیشانمادین ِزیرآگاهی از فقدان، ناگزیر به برآمد ِپرخاشی می‌انجامد که نیرو‌ها را تا سطح ِانتقال از وجه ِبی‌کلام ِخیال به وجه ِکلامی ِزبان توان‌مند سازد. پرخاش ِمالیخولیا در این سطح، بایسته‌ی جنبشی است که انگیختار ِاصلی ِآن، نه فقدان ِابژه‌ی عشق (دوری ِمادر) و وامانده‌گی ِسوژه‌ در سوگ‌واری ِمعلق، که رویارویی با بنیاد ِهستی، یعنی نیستی، است. پرخاش ِموسیقی، اعتراضی است به اصل ِبودن، به ذات ِهستی، به این چیزی که خود را به مثابه‌ی هستی قرارمند و حقیقی ساخته است. سبُکی و کندی و عطالت ِاین پرخاش، نشان از منش ِتردیدآمیز ِچنان اعتراضی دارد – این که این اعتراض در پی ِویرانی یا ساختن ِچیزی نیست، غایتی ندارد و در خود تمام می‌شود. پرخاش و اعتراض سوی‌مند به چیزی هستند که در صورت ِرفع ِآن، خود نیز رفع می‌شوند (نگاتیویته‌ در این جا به هیچ روی هگلی نیست!)؛ از این روست که پرخاش درون‌ماندگار ِکار می‌شود و حکم ِارزشی خود-نفی‌گر را به خود می‌پذیرد که تنها تا آن‌جایی ارزش است که حد ِتخریب ِنفس را در آستانه‌ی پرسش از هستی (هستی ِخود و هستی ِبی‌کران) نگاه می‌دارد. ژوییسانس ِاین پرخاش، ژوییسانس ِدیگری است، دقیقاً بدین خاطر که تن در آنات ِاستعلایی ِاین پرخاش، در به پرسش گرفتن ِعاملیت ِهستی در زاییدن ِرنج و بیهوده‌گی، هم‌نفَس ِرادیکال‌ترین دیگری، یعنی نیستی، می‌شود.

مست‌نوشت

2011-07-04T22:16:00.000+04:30

دود را که نوشنده می‌خورم، عودش در دل‌ام سازها می‌کند به لطافت ِرنج ِافغان ِآتی...

چیزی شیرین‌تر از انتظار نیست، انتظار ِاین که واژه‌ی ِپیشامفهومی ِپسین، هم‌خوان ِنا‌هم‌خوان ِموسیقی بیاید و بساید و بباید، و حقارت را به غلظت ِپُرمایه‌گی ِنغمه بپرورد و من را در جای دیگری، دور و نزدیک ِهوای نغمه پَر دهد... من، پاره‌های این نوشه ام که مایه‌های این درآمد را چندرنگ ِلمس ِاین کمان‌چه در همین نزدیکی ِقالی ِبی‌قال، نشین ِبی‌ریای ِضرب و این زخمه‌‌های کهن می‌سازد... من، پاره‌های فاعل ِاین نوشته‌ام که درنگاشتن ِحضورش از دست ِنویسنده می‌گریزد...

می‌مانم... مانستن همان امان ِنویسنده‌ی سِر ِنوشتن ِمعماست؛ نویسنده که (نمی)‌نویسد مرده ست، و مردن به همان دوری از مخاطب و دوری ازکاغذ ِویرایش، حقیقت ِزمان ِتقلای عشق از آن دالی‌ست که پیش از من ندا سرداده و پس از من تن داده به معنا... مردن، همان ایثار برای تن‌یافته‌گی ِاین معناست: نوشتن، تمرین ِاین مردن است و من ِنویسا هماره پیش از نوشتن مرده می‌میرد: نویسنده پیشاپیش ِمرگ‌واره‌گی ِنوشته مرده است...

چون می‌توانم خورشیدم را به کسوف کشیدن..

و تو که استارگان‌ام را فروکشیدی

و شعله‌ام را خاموشیدی

و به هاویه دست بُردی...

هستارهای لفظی که بر تُردای لحظه می‌شخشند، از شدت ِکندی ِساعت پس می‌افتند: نه دمدمه‌ای و نه دیشبی و نه فنایی و نه هست‌ای، که همه در استارگان ِشعله‌ی هیچی خورشاد‌ ِکسوف‌زده شده اند.

با قیم و قیام و قیمت و قیامت که کار-اش نیست، اما پنهان‌شدن‌ از گردون عذابی‌ست عظما برای هر آشکارگری که بر نساختن ِسوختن گواهی می‌دهد؛ مگر نه این که قاف ِاین‌ها همه زیر ِطوفان ِنوح ِقاف ِمیان‌حال ِع"ق"ل، غرقه‌ی نا-عشق ِحال اند؟ و مگر نه این که قال ِقاف ِاین دومین همان قیامت ِقیام ِقیمت ِقیم است و بس؟ و مگرنه این که گردون قیم ِقاف‌هاست؟ آشکارگری همان گناه است.

هد فاهس اخمغ قثشمهفغ…

Lukasz Banach

The Hollow Men

2011-06-10T22:26:00.006+04:30

مردان ِپوک

میستا کورتز – او مرده

پاپاسی برای گای‌ی پیر

ما مردان ِپوک ایم

مردان ِپُرآکنده

لمیده به هم

سرهامان آگنده از نال و پوشال. آوخ!

خشکیده صدامان، وقتی

که با هم به نجوا می‌افتیم

خاموش است و بی از معنا

چون بادی‌ست درپیچیده در ساغری خشک

چون پای خرموشی که در شراب‌انبار‌مان بر خرده‌شیشه‌‌ می‌رود

قالب بی از شکل، سایه‌ بی رنگ

نیروی افلیج، ایمای بی حرکت

شمایی که از این‌جا

با نگاه ِخیره‌تان، به دگر-جای مرگ گذر زده‌اید

یادمان آورید – گر می‌توانید – یادمان آورید نه چون

جان‌هایی آشوب‌زده‌ و گم‌گشته، که

چون مردان ِپوک

مردان ِپُرآکنده

چشمانی که دل ندارم به رویا نظاره دارم

ملکوت ِرویای مرگ

ناپدیدارگاه ِاین چشمان است:

آن‌جا، این چشمان

آف‌تاب ِبر-ستون اند

آن‌جا، درخت ِآونگانی است

و صداهایی

در سرایش ِباد

دورتر و پُروقارتر

و ستاره‌‌ای افتان

بگذار تا نزدیک‌تر نگردم

در ملکوت ِرویای مرگ

بگذار تا بپوشم

این تن‌پوش ِنغز را

بالاپوش ِخَرموش، پوست ِکلاغ، چوب‌دست ِچلیپا را

در مزرعه‌ای

به رفتاری به ‌سان ِباد

و نه هرگز نزدیک‌تر –

نه هرگز به نزدیکی ِواپسین دیدار

در ملکوت ِغروب

این‌جا دیار ِمرده‌گان است

سرای ِکاکتوس

این‌جا، تصاویر ِسنگی

که برافراشته اند، زیر ِلرز ِستاره‌ای پریده‌رنگ

از دستان ِمرد ِمرده استغاثه می‌گیرند.

این چنین است

در دگر-جای مرگ

در عزلت بیدارشدن

در ساعتی که ما

تُردانه در لرز ایم

لب‌ها می‌بوسند

از نماز تا سنگ ِشکافته را

چشم‌ها در این‌جا غایب اند

در این‌جا چشمی نیست

در دره‌‌ی ستاره‌گان ِمحتضر

در این دره‌ی کاواک

کام ِقلمروهای گم‌گشته‌مان درهم‌شکسته

در این واپسین-جای دیدارها

هم‌آمده در کناره‌ی این آماسیده‌رود

به هم می‌خزیم

و لب می‌گزیم

بی‌دید، مگر

تا چشمان بازپدید آیند

چون ستاره‌گان ِجاودانی

گل ِسرخ ِبَس‌پَر ِملکوت ِغروب ِمرگ

تنها امیدی‌‌ست

بر مردان ِمیان‌تهی

این‌جا بر گرد ِامرود ِپُرخار می‌گردیم

امرود ِپُرخار، امرود ِپُرخار

این‌جا بر گرد ِامورد ِپُرخار می‌چرخیم

به ساعت ِپنج ِصبح

میان ِایده

و واقعیت

میان ِحرکت

و عمل

سایه می‌افتد

ملکوت از آن ِتوست

میان ِمفهوم

و آفرینش

میان ِعاطفه

و پاسخ

سایه می‌افتد

چه دراز است زنده‌گی

میان ِمیل

و شنجه

میان ِتوان

و وجود

میان ِجوهر

و افول

سایه می‌افتد

ملکوت از آن ِتوست

که زنده‌گی

از آن ِتوست

تنها از آن ِتوست

این گونه جهان به سرانجام می‌رسد

نه با تپشی، که با نجوایی ترد

تی.اس الیوت 1925-1924

پیوست: چند جستار درباره‌ی این شعر در این‌جا

لاخه‌ها

2011-06-05T17:28:00.002+04:30

«باید دید که انقیاد ِتاریخی و اجتماعی چه‌گونه از رهگذر ِ"امتیاز" ِاروتیک ِزن عمل می‌کند. مکانیسم ِاین عملیات را نباید در ردگیری ِ"بیگانه‌گی"، مثلاً بیگانه‌گی ِاجتماعی، جست، بل‌که باید تلاش کرد تا فهمید آیا همان فراگرد ِسوءتعبیر که به یک اندازه در تبعیض ِسیاسی و در تفاوت‌ ِسکسوال در فتیشیسم عمل می‌کند، به فتیشیسم ِیک طبقه یا گروه ِزیرسلطه و بس‌ارزش‌گذاری ِسکسوال منجر می‌شود یا نه، و این که چنین فتیشیسمی چه‌گونه سامان ِقدرت را کمک می‌کند تا از ارزیابی‌های حساسی که آن را به مخاطره می‌اندازند طفره رود. اگر این اشارات درست باشند، آن گاه تمام ِمصالح دلالت‌بخش ِنظم اروتیک را باید برساخته از لباس ِبرده‌گان (زنجیرها، قلاده‌ها، تازیانه‌ها، و ...)، وحشیان (سیاه‌پوست‌گرایی، پوست ِبرنزه، برهنه‌گری، خال‌کوبی) و تمام ِنشانه‌های مربوط به حیات ِطبقات و نژادهای زیرسلطه دانست. وضعیت ِزن چنین است، نظم ِفالیکی که بدن ِزن را ضمیمه‌ی خود کرده، به بیانی سیاسی، او را به نا-هستی محکوم می‌سازد.» – بودریار/ مبادله‌ی نمادین و مرگ

چیزی وحشت‌ناک‌تر و سردتر از تن ِبرهنه‌ی یک شریک ِجنسی ِبی‌تجربه‌‌ وجود ندارد. سرخورده‌گی و یأسی که از دیدن ِبدن ِلخت ِهم‌‌بستر ِبی‌تجربه به س دست داده، بیش از آن که به خاطر ِبه‌سرآمدن ِبازی شهوت‌زای اغوا در احضار و غیب‌کردن ِبدن و زبان‌‌/خواهش‌های بدن ِنیمه‌برهنه باشد، به دلیل ِفوران ِبی‌معنایی ِگذرناپذیر ِخود ِبدن ِبرهنه‌ی بی‌تجربه در تیره‌گی ِایمایی و سترونی ِمیل است. در برهنه‌گی‌ست که بی‌تجربه‌گی ِسکسوال، برخلاف ِآن چه که اغلب تصور می‌کنند، وقاحت ِپنهانی ظلم ِمسکوت ِتنی را که از سر ِتُنُکی ِذهنی قادر به میان آوردن ِخود و به چالش گرفتن ِبدن و نگاه ِدیگری در گفت‌و‌گوی سکسی نیست (و این سان خود را لاشه‌ی دخول می‌سازد، و چون پاره‌گوشتی شکافته یا ورقلمبیده "عرضه" می‌کند)، به دیگری روا می‌دارد، فاش می شود. بدن ِبرهنه‌ی فرد ِباکره همان هیولایی است که یک سودا بیش‌تر نمی‌تواند داشته باشد، که دیگری را لخت کند و با به بی‌رحمی ِتام، با خالی کردن ِخودش از حاشیه‌ها به حساب‌مان برسد. سرخورده‌گی ِس نه از سر ِتماشای ِبرهنه‌گی ِبدن ِهم‌بسترش، نه از دیدن ِتهیینایی و حالات ِمسخره‌ی تن ِعریان، که از برهنه‌شدن ِعرصه‌ی سکس از ذهنیت ِبرهنه‌گی و کشف ِعورت ِظلمی‌ست که هر باکره‌ای آن را به دیار ِاغوا روا می‌دارد.

ضرورت ِتجربه کردن ِشکل‌های گونه‌گون ِنوشتن در حالات ِگونه‌گون ِذهن. مثلاً پس از نوشیدن، پس از چندساعت کار ِتوان‌فرسای بدنی، بعد از استفاده از مواد مخدر، بعد از ارگاسم، هنگام ِافسرده‌گی، هنگام ِسرخوشی، هنگام ِبیماری، هنگام ِانتظار ِدیدار ِمعشوق و ... . ضرورت ِاین ضرورت صرفاً آشنایی با امکانات ِزبان، فهم ِپیوند ِزبان‌ورزی با حالات ِخودآگاهی و ناخودآگاهی، تعالی‌دادن به سبک و چیزهای غایت‌نگرانه‌ای از این دست نیست؛ ضرورت ِاصلی در هر چه نزدیک‌شدن به ناپیداشدن ِسوژه، رهاشدن از وهم ِمرکزیت ِذهن در نوشتار، و راه یافتن به آن منطقه‌ای‌ست که در آن نوشتن راه‌بردی‌ست برای با ابژه‌ها بودن. غایت‌نگری ِظریفی در پس ِچنین ضرورتی هست و آن این که در حد ِنهایی ِچنین تجربه‌ای، خاصه وقتی حالت ِذهنی ِنوشتن در سطح ِواژه‌‌ها از استانده‌های معمول فاصله می‌گیرد، می‌توان به این امید ِمحال دل بست که "شاید در مرگ هم بتوان نوشت".

«اکنون عالَم به غفلت قائم است، که اگر غفلت نباشد این عالم نماند. شوق ِخدا و یاد ِآخرت و سُکر و وجد، معمار ِآن عالم است. اگر همه‌ی آن رو نماید، به‌کلی به آن عالم رَویم و این‌جا نمانیم و حق تعالی می‌خواهد که این‌جا باشیم تا دو عالم باشد. پس دو کدخدا را نصب کرد: یکی غفلت و یکی بیداری تا هر دو خانه معمور ماند.» مولانا – فیه ما فیه

در رویایی نابه‌گاه ر را می‌بیند که از حمام آمده، با موهای نیمه‌تر و عطر ِتازه‌گی، از درگاه آرام‌آرام، به هیئت ِخرامیدن ِیک پری، به‌سوی‌اش می‌آید؛ حوله‌ای را که به دست دارد، آرام به خود می‌پیچد، چشمان‌اش هم‌حلقه‌ی گستاخ ِچشمانی می‌شوند که جایی در پس ِچشم ِرویابین ِاو، در اول‌شخصی که جایی کنار ِاول‌شخص ِتماشاچی ِرویا قرار دارد، ایستاده و آرام و بی‌نگاه چشم ِمخاطب ِچشم گشته. ر که مُرده و تاریخ و خاطره‌ی حضور ِاو هماره آگنیده به خموده‌گی ِپیری بوده، در رویا، آن اصل ِغایی ِحضور ِماتی که مرده‌گان ِعزیزداشته بر حاضران بار می‌کنند را به صحنه می‌آورد: اضطراب از انحراف ِنگاه ِخاطره، این که شاید سوی‌مندی و عطف ِتازه‌گی و میل همیشه روی به جایی دیگری، جز آن جا که کانون ِنگاه/نیت ِما ساکن بوده، بوده است. از عطر ِمرده‌گان، از تمام لمحات و حالات و وضعیت‌های بکری که از دیار ِآن‌ها در تحفه‌گاه‌های ناآگاهی به ما می‌رسد، درس‌های بسیاری می‌توان گرفت. میل ِدیگری همیشه در جایی غیر از کانون ِمن می‌گردد؛ ارزش ِنگاه تماماً در (محال‌بودن ِ) امکان ِدریافت ِمیل ِدیگری (که همان کلیت ِدیگری است) نهفته است...

«... حقیقت تنها با جای‌دادن به ناحقیقت، یعنی چونان جای‌گرفتن ِکذب، چونان افشای درونی‌ترین نادرستی ِآن، آشکار می‌شود» - جورجو آگامبن/اجتماع ِآینده

نظم/سطح ِسوم/معاصر ِتبلیغات (پس از تبلیغات ِمعطوف به فایده و تبلیغات ِمعطوف به منزلت) همان جایی‌ست که غایی‌ترین شکل ِبروز و بیان ِنسخه‌ی ِخرده‌بورژوایی ِاصل ِتفرد را در آن می‌توان به‌روشنی دید. در حالی که فرد در عمق ِهاویه‌ای که در آن هیچ ردی از دیگری وجود ندارد، بر گرد ِمرگ ِ"انسان در مقام ِحیوان ِاجتماعی" مشغول ِپای‌کوبی‌ست، در حالی که بر بالاترین سطح ِامکانی (بی‌تفاوتی(!)) ِمنحنی‌های ترجیحات گرم ِسرسره‌بازی است، در حالی که دلالت‌های اجتماعی ِرادیکال‌ترین مفاهیم، معنای خود را در سنگ‌شدن ِابژه‌ها و روابط یکسره از دست داده‌اند و انسان ِوالایش‌یافته-در-فرد در تابش ِاتُمی ِاین سنگ‌ها و این پوچی‌ها پوست ِلمس‌ناپذیر ِخویش را برنزه می‌کند، تنها رسانه‌ی دل‌پذیر، تنها چیزی که می‌تواند عمق ِحمق ِاسف‌بار ِفرد در هاویه‌ را برای‌اش بازگوید و او را با بازتقریر ِآینده‌گی ِخیالی ِسعادت ِفردی بیارامد، همان آگهی ِتبلیغاتی‌ست که من ِآرمانی را در گرمای سرد ِمواد ِغذایی و برق ِبی‌فروغ ِماشین‌ها تصویر می‌کند.

David McKean - Slit

مست‌نوشت

2011-05-12T10:31:00.000+04:30

با ماکس بودم به ناگاه دل‌ام برای انگشتی که ترَک برداشته بود رحم آمد... خونی نمی‌آمد اما انگار ناخرسندی بی‌کلامی داشت که غلیان درد-اش از لابه‌لای آهنگ گریبان ِآگاهی ِغافل را گرفته بود؛ زخم به من نگاه می‌کرد و می‌پرسید که تولدش را به یاد دارم یا نه. واریاسیونی ساده به شدت ِساده‌گی بهت ِزخمی شدید

انگار ورای زخم ایستاده ام

مثل ِعاشقی که بر حقیقت ِمعشوق ِازلی بر لاشه‌ی خاطره به نماز نشسته

---

مراسم ِگوشیدن عین ِآیین ِدرست زیستن است، فراموشی ِتن دارد و سوژه‌گی ِابژه که با هیئتی سراسر موسیقیا انبسته‌گی ِهستی را بنوازد... ابژه‌های عزیز، با همان لطافت، با همان خودآیینی، با همان میرنده‌گی که به سخره می‌گیرند هر آن چیزی را که رسوبی دارد از نیت ِنامیراشدن، از نیت ِسوژه...

انگار در دهانه‌ی ورطه‌ای که ته ِآن رانه‌ی مرگ می‌جوشد ایستاده ام...

---

پدر می‌خوابد. درد ِدست‌ام اسیر ِکیفی می‌شود که از سیالیت ِکلمات ِپیشی‌جُسته از قصد بر این کاغذ ِلاغرتر از زخم می‌ریزد. من بیدار از میان می‌روم.

Francisco Goya - And his house is on fire

در عذوبت ِافیون

2011-05-05T13:44:00.003+04:30

---

بوی افیون حتا هادم‌اللذات را اغوا می‌کند، چه برسد به پسر ِخدازده‌ی ابوبشر

---

از شب‌های افیونی‌مان بود. من ِخابیه‌پرداز با او که می‌نشستم پیرتر می‌شدم. به جای آن که پیاله پی ِپیاله بفرستم، با او که می‌نشستم نارکوک را به عدم و نای خیرندیده‌ را به طوفان ِآتش‌‌اش تاب می‌دادیم. اغلب تنها فردا حساب ِکار دست‌مان می‌آمد که چه بلایی سر ِاحشإ مضمحل آمده و شکم‌اندرون را قهر به آن جا کشیده که از لقمه‌ی بی‌نمک ِصبح نیز نمی‌گذرد و اخراج می‌کند. او می‌گفت "از صباحت ِصبح ِپس از افیون‌بازی یکی همین بدقلقی‌های تن است که ناجوری ِذاتی را به رخ ِگنده‌دماغ ِآدمی می‌کشد، آدم تازه حساب ِکار دست‌اش می‌آید که کیف هم‌آغوش ِبی‌بُروبرگرد ِرنج است، که لذت جنایت است، و البته در رخوت ِاین آگاهی‌ست که نشئه‌گی ِدوش رنگ می‌گیرد، نه؟" نه‌هایی که می‌گفت مزه‌های ِگفت‌و‌گوهای بی‌کلام‌مان بود؛ اغلب به حالت ِسری و لبخندی پاسخ‌ ِاین نه‌ها را می‌دادم، چه که این نه‌ها همان آری‌ها را حامله بودند که به کلام می‌آمدند و نمی‌آمدند.

گاهی که در رخوت ِافیونی پای حرفی به میان کشیده می‌شد، به آهسته‌گی و پُرنگاه پروا می‌کردیم که نکند سستی ِتن کلام‌مان را به خام‌درایی بکشد. همین درنگ‌ها بود که استخوان ِحرف‌هامان می‌شد و حرف را که باد ِهواست خاطرنواز می‌کرد؛ خاصه برای من ِنفَس‌سوخته که از سر ِکسالت ِتن‌گیر دود کردن ِواژه‌ها روزبه‌روز در احوال ِهستی‌ام بی‌خانه‌تر می‌شوند...

خوب یادم هست صحبتی بود میان‌مان در اوگ ِعطالت ِتن بر سر ِخویشاوندی ِنوشتار و هسته‌ی نقش‌های خالی که چه گونه بی‌بنیادی ِغایی ِطرح‌های روایی اس و اساس عمارت نوشتار را شکل می‌‌دهند و چه‌گونه مرکزهایی که در هر یک از کلمات/طرح‌ها هست می‌شوند مرکز ِصوری ِقالی/نوشته را سروسامان می‌دهند. قالی ِدست‌بافت و ریزنقشی آن طرف‌تر جا خوش کرده بود که بحث‌مان را سوژه‌گی می‌کرد و آینه‌ی هر نظر و ایمای‌مان شده بود و گاهی نقش‌های‌اش به سخره می‌گرفتند که نقش ِما دو نفر چه ساکن‌تر است از آن‌ها. بحث‌مان جُفت نداشت، فقط به خاطر دارم که یک‌بار س در دیدارهای نابه‌گاه و بی‌‌تقدیرمان از قالی گفته بود و از اسرار ِپیوند ِنقش‌ها و هندسه‌ی هزارتوی‌ آن با منطق ِرمان.

در یکی از سکته‌های بحث‌مان، به عادت ِهمیشه، که فاصله می‌گرفت، تنبور را از گوشه برداشته بود تا ناخن‌بازی‌ کند، گفت:

- دیروز بعد از ختم ِانعام ِماهانه‌ی خانه‌مان که خاله‌جان‌باجی‌ها مثل ِزاغینه‌‌های قرمز‌لب از خانه بیرون زدند، به این فکر می‌کردم که این جَنَت‌مکان‌ها چه‌طور شب زیر ِشوهرهای‌ گَنده‌بغل‌شان چلانده می‌شوند. تصور کردم آه و ناله‌ها و عشوه‌هاشان چه‌طور باید باشد که به گوش ِباری‌تعالی ِسیر از ادعیه‌هاشان خوش بیاید؛ که چه‌طور چس‌های‌شان و حرف‌های‌شان و غیبت‌گویی‌هاشان و گندیده‌گی ِچشم و شرم‌گاه‌شان که هستی ِهرروزه‌شان است، به محتوای ِآیینی ِماهانه‌شان می‌خورد. دیدم بد زیستی هم نیست این جور. به خاله‌زنک‌بازی‌هاشان می‌رسند، جگر ِگُه‌زده‌ی آدمی‌زاده‌شان را به آرایش و پستان‌نمایی و غیبت جلا می‌دهند و شب هم غالیه می‌سایند به گردن و سینه و چاک‌شان و وول‌ می‌زنند روی تخت. این هم‌تای زیست ِجفت‌شان است دیگر: همه‌سر لکاته‌گی. هم دنیا را دارند و هم آخرت را. چند تا جک‌و‌جانور هم پس می‌اندازند تا وقتی هاف‌هاف‌شان گرفت و نفس‌شمار شدند پستی ِهستی را در دهان‌شان بچپانند و هستی ِپستی را از ماتحت‌شان تمییز کنند.

این‌ها را همه بی‌ آسیمه‌ می‌گفت، تندای ِکلمات‌اش، هیچ‌ لحن ِآرام ِتن‌اش را نمی‌خراشید و همین هم‌سایه‌گی ِخروش ِکلام و آرامش ِنگاه و صدای‌اش، همین بی‌نفرتی‌اش بود که می‌توانست هم‌پای سیالیت ِنیت‌اش تنبور را در بَرَش آسوده خوش‌کوک نگه دارد... به طعنه گفتم:

- شاید نظرت را کسی از لابه‌لای همین جماعت ِضعیف ربوده و باز وظیفه‌ی نجات ِاخلاقی یکی از آن دخترکان ِسگ‌پدر را بهانه کردی تا نعوظ ِنرَکی‌ات را با خیسی لطیفه‌ی بکری نوازش کنی، هان؟ هوس ِگوشت و شکاف کرده‌ای یا نگران ِآینده‌ی ولدالزناهایی هستی که اذان ِمیلاد‌شان را پدربزرگ‌ها پس از لت‌و‌پار کردن ِدخترخوانده‌‌هاشان شعر می‌کنند؟

- ول می‌گویی! حرف ِمن سر ِطبیعت است که چه‌طور است و چه‌طور نیست. این همه بوالعجبی که ما تخیل می‌کنیم از کاسه‌ی وجود ِبشر لب‌ریز است همه مولود ِخیال‌بافی‌ها و شعبده‌کاری‌های ذهن‌مان است که اگر واقع‌بین باشی خیلی متحیرکننده‌تر از پلشتی ِمردم اند. من می‌گویم هیچ چیز ِمتحیرکننده‌ای در میان نیست. فاحشه‌گی اصل ِطبیعی ِهستی آدم‌هاست و آن انسانی که امثال ِمن و توی هذیان‌زده بر سر ِگورش ضجه می‌زنیم و زبان می‌گیریم از تخم و ترکه‌ی جانور ِدیگری‌ست که هیچ هم‌خونی‌ای با این انسان ِواقعی ِکوچه و خیابان ندارد.

- حال کافی ندارم که برای‌ات بگویم همین واقع‌بینی که ملکه‌ی حرف‌ات کردی خودش چه‌قدر هذیا‌ن‌بار است و چه کتاب‌های کلفتی می‌شود درباره‌ی ساخته‌گی‌بودن‌اش نوشت. بیا خط بر خراب ننویسیم، این وقت وقت ِجدلی نیست و اگر قرار بر شستن ِکون ِواقعیت است که باید بگویم آن عزیزی که در دست گرفتی خیلی مؤثرتر از این دست قاذوراتی که می‌گویی می‌توانند آن داغ‌دیده‌گی ِزرینی که پنهان کرده‌ای را بنوازند.

تنبور را برداشت و دوباره ناخن زد. دنبال ِکاغذی بودم تا یادداشت بردارم که لتی از فرش برجسته شد و چشم‌ام را خطاب گرفت، دیدم که جانوری از درون فرش خیره‌ام شده، عمق ِنگاه‌اش خوش‌جور ِلخلخه‌ی افیون شده بود. گفتم:

- هیچ می‌‌دانستی یکی از اسم‌های فراموشیده‌ی قضیب، "لکانه" است؟ خوش‌ام آمد وقتی امروز جایی خواندم‌اش، خوب به کیابیای این ژاک ِلامصب می‌آید. دال ِعظما: لکانه!

خندیدم، جوابی نداد، بهت‌های‌اش را می‌شناختم که نه از غم بود و نه از دل‌زده‌گی، گاهی نگاه‌اش پرت می‌شد به جایی و همان‌جا می‌ماند؛ اول‌ها گمان می‌کردم که از دواخوری‌های‌اش است، اما بعد فهمیدم که جنس ِبهت‌اش از همان خیره‌گی‌های شریفی‌ست که ستایش ِابژه در آن موج‌موج می‌زند. گفتم:

- ببین، به‌تر از من می‌‌دانی که عالَم غریبانه است برای هر کسی که گرفتار ِلعنت ِعقل می‌شود. این کِرمی که امثال ِتو و من به چیزی که به آن اندیشیدن می‌گویند داریم حکم ِ"لکانه‌"ی کلفتی را دارد که پرده‌ی بکارت ِواقعیت را ناجور می‌درَد. به همین خاطر عافیت‌سوز است، چون واقعیت زنی‌ست که وقتی پرده‌اش را زدی دیگر تا جفت‌اش نشوی دست از سرت برنمی‌دارد. آب‌ات را تیره و تار می‌کند. اگر بی‌غش باشی با خودت، می‌فهمی یا باید از این جور دواها بخوری که از ریخت ِآدمی‌زاده بیافتی تا واقعیت دیگر به هیچ‌ات بگیرد، یا درد ِپاچه‌گیری‌های‌اش را با رحلت به عدم‌آباد یک‌بار برای همیشه نابوده کنی.

- یا این که جام ِزهر را سربکشی و واقعیت را دست‌وبغل کنی، نه؟

نگاه‌اش کردم، دیدم به همان جانوری در فرش خیره شده که لحظه‌ای پیش‌تر عطف ِمرا ربوده بود. خوب که نگاه کردم تصورم آمد که جانوری انگار هم‌تا در کنارش به طرز ِمحالی چهارزانووار نشسته و چیزی شبیه به ساز را در بر گرفته؛ چشمان‌ام را که ریز کردم، جانور گفت: "نه؟" چشم‌ام را از قالی گرفتم و به او نگاه کردم. می‌خندید.

Sans titre 117 by monstror

ژان - ژانویه 2007

2011-04-22T09:58:00.001+04:30

چرا چیزها تابه‌حال به‌کلی ناپدید نشده اند؟

اضعاف ِحزن بر مادون ِماضی

2011-03-16T18:38:00.000+03:30

سواحل ِبکر ِچشمان‌اش بود که امتداد ِروشنایی‌شان بر آرام ِلب‌خند طرح ِشگرف ِحضور را رسم می‌کرد. چهره تب‌دار ِبارداری از نوزاد ِبیانی که هرگز به اظهار نیامد، حاملی از غربت ِحاد ِسوم‌شخص وقتی که بر مرز ِ"تو-شدن"، بر آستانه‌ی حضور، بر دروازه‌ی اکنون چکامه‌ای مرگ‌بار از غیابی ناستردنی را بر من ِحاضر می‌خواند. رودررو هم که می‌نشستیم و به قصد ِپیمانه‌پیمایی ساکن ِلحظه می‌شدیم، هم‌چنان این سرایش ِغریبانه‌ نبض‌آور ِزمان بود؛ او این‌همان صیغه‌ای از سوم‌شخص بود که با چهره‌ی چکامه‌سرا، کام ِمضارع را به نابودی ِسنگین ِماضی گس می‌کرد. چهره‌اش به گذشته‌ می‌فکندمان. هماره در گذشته، هماره در آن‌-جا، دیدارهامان رسم ِمحال ِزایش ِخاطره در زمان ِحال بود...

حضوری چنین سبُک‌تاب بود که سیمای با‌همی‌هامان را از رد ِملال – این شوم‌بختک ِناگزیر ِهر باهمی‌ که بر هر نشستنی دژمی‌نشیند و فضا را مستأصل می‌کند از کسالت ِتن – می‌پالود. حضوری داشت از جنس ِجذبه‌ی آن هاله‌هایی که ساکن ِتاقچه‌ی اتاقی خسته شده اند: اثیری، سماوی اما هم‌هنگام آگنده از آشنایی ِخاک. حضوری سراسر نابسودنی که غلظت ِنگاه را می‌طلبد و در تراکم ِعنایت پیراگِردی به عمق ِسلامی تازه می‌سازد و تن را لرزلرز می‌فشرد. انس ِتنی‌مان تنها همان تماس ِظریفی بود که به وساطت ِپیاله‌زنی و شادگویی و عافیت‌طلبی‌های بی‌کلامی رخ می‌داد که در شکوه ِنجیب ِنزدیکی ِدست‌ها برگزار می‌شد. نزدیک و دور. فاصله اصل ِنانوشته‌‌مان بود که قصد ِنهفت‌اش را باید در شهود ِچهره‌گی و خسته‌گی فریافت. فاصله‌ای از جنس ِسکوت. فاصله‌ای که مقال‌اش سکوت ِاستغناست و صمت ِزبان از پُری ِوفا و اشتیاق. تن‌هامان کرانه‌هایی بودند پذیرای امواج ِچنین سکوتی، همیشه پسین‌گاهی، با حجبی روشن و غروری ژرف. دست‌هامان که حرف می‌زدند و نگاه‌مان که می‌خواندند و لب‌‌هامان که نمی‌گفتند، همه حُکم ِپاره‌هایی از حیاتی قدیم را داشتند که تن ِاکنون به رنگ‌مایه‌ی ازدست‌رفته‌اش جلا می‌خورد و تهی می‌شد از هر برق ِمعنا و تُندای قصدی که به حال ِحاضر سوده بود.

شمار ِکلمه‌ها هم‌سر ِقلت ِنام‌هایی بود که می‌شد به حالات ِدیدار داد. از دور که می‌نگریستی، به دو دیوانه می‌مانستیم، به دو تنابنده‌ی دم ِمرگ، که غنوده در آن دانش ِغایی که هیئت ِمحتضران را معطر به عدم می‌کند، لال نشسته اند. حالتی انتظاری بود ولی انتظاری بدون ِکارگزار و موضوع و زمینه. انتظار برای انتظار. همین بود که با‌همی‌مان را در حکم ِفرصتی برای پراشیدن ِزمان، برای انتقام از زمان، ضرور ِحیات کرده بود. بر گنگی‌مان، در بی‌میلی ِناب ِمحتضرانه‌مان، اشیا بخت ِآهیدن می‌گرفتند و نگاه را، که دیگر آشیان ِسکون‌ گشته بود، پهنه‌ی رقاصی ِخود می‌کردند. خیره‌گی می‌بالید و زمان می‌وامی‌داد، غیرت می‌گرفت، وزن می‌گرفت و شتاب ِنابساز‌ش را هم‌آهنگ ِمکان ِدیدار/احتضار/خیره‌گی می‌کرد. لبخندش انگار لبخند ِهمین پیروزی بود، همین برآمد ِنگاه ِمکان از پس ِافت ِقال ِزمان.

روزی که فهمیدم که او وجود ندارد، که باهمی‌هامان در حد ِهم‌نشینی ِدو پیکر ِسنگ‌شده در عکسی قدیمی مهجور و بعید اند، که دیدارهامان همه‌گی بازتاب ِوهم‌‌‌آلود ِتنهایی‌های آرمانی‌گشته‌ بر ساعات ِروان‌پریشی اند، روزی که فهمیدم شدت ِاحتضار هم‌تا می‌زاید و تکثیر می‌شود و باز می‌زاید تا دست ِآخر یکی از آن هم‌تاها چشمان‌اش دریایی شود و لبخندش حماسی، روزی که فهمیدم آرمان، در منطق ِبرین ِخود، درنهایت همواره به ساحت ِگذشته برمی‌گردد و با تخریب ِحال، با لاغیدن ِزمان، تصویر ِدوست را به بهای فراپاشی ِروان بر بُعد ِناممکنی از هستی ِخاطره، در آینده‌گی ِخاطره، می‌سازد، روزی بود که...

لاخه‌ها

2011-01-25T05:03:00.004+03:30

در بخشی از بلاگر، می‌توان کلیدواژه‌هایی را دید که دیگران را به سایت ِشما کشانده است: به اعتبار ِاین آمار، در طول ِیکی از ماه‌ها که زنان ِرمال‌باور می‌گویند شور ِجنسی در هماهنگی با نیروهای طبیعی در اوج به سر می‌برَد، کلیدواژه‌های ژکان عبارت بودند از:

"سکسانه، داستانهای شیرین گایش، اه وناله وعشوه چگونه باید صورت گیرد، حالت جماع سگي، مراسم بنداندازی، شاشیدن زنان رو مردان، فتیش ناخن بلند، زنهای ناجور"

نکته‌ی جالب این‌جاست که ذکر ِهمین فهرست، که به معنایی ذکر ِمصایب ِاصحاب ِنویسا در فضای ِمجاز است، فوراً افزوده‌ای می‌شود بر سیاهه‌ی محتمل ِآتی... این تصویر ِمیکرولوژیک ِخوبی از این نکته‌ی فراروان‌کاوانه به دست می‌دهد که تأثیر ِپالاینده‌ی ذکر ِعیان ِمصیبت (سوگ‌واری) هم‌بسته است با تکثیر ِآلوده‌گی‌ها و تظاهرات ِآن در عرصه‌ی نمادین.

« زنده‌گی به ایدئولوژی ِغیاب ِخود تبدیل شده است». آدورنو

گفتار ِخودشیفته‌وار اما حقیقت‌مند ِمعشوق: غیابی دارم، پس هستم... ظلمی که از معشوق، از کرشمه‌ها و بهانه‌ها و تعویق‌ها و نایش‌ها (در یک کلام، از گفتمان ِهجران)‌ به عاشق می‌رسد، در چرخشی که هسته‌ی هستی‌مندی را در اصل ِغیاب تعبیر می‌کند، همانا به عدل تبدیل می‌شود؛ عاشق در اوج ِشکسته‌گی از هجران سرشار از هستی ِرسیده از معشوقی می‌شود که هستی‌اش پرورده‌ی انگاره‌های عاشق است؛ گفتار ِخودآزارانه اما حقیقت‌مند ِعاشق: غایبی دارم، پس هستم...

در نیمه‌های شب، در حالت ِمستی پاکت ِسیگار خالی شده بود؛ یک سیگار مانده بود و تردید ِمدام در این که چه زمانی وقت ِدم‌دادن است. این تکینه‌گی، این کم‌یابی، از سویه‌ی مصرفی ِسیگار کاسته بود، سیگار امر ِارزمند و تنومندی شده بود که با معلق‌کردن ِخواست در حالت ِآونگی ِتحقق و بی‌عملی عشوه‌گری می‌کرد. میل این گونه عمل می‌کند، با برجسته‌شدن ِسویه‌ی تکینه‌‌ی ِچیز، با ملتهب‌ساختن ِنگاه بر چیزشدن ِچیز، با درافکندن ِچیز در کانون ِخیره‌گی، با پرتاب‌کردن ِچیز به جایی دور از دست ِشتاب، با برایستاندن ِچیز در مقام ِحریف... سیگار تا اواخر ِمانش ِمستی ماند، تنها در لحظات ِخواب، که پیروزی ِمیل ِبی‌میلی و رخوت است بر حضور ِفعال، سیگار/چیز آتش گرفت تا نابودی ِواپسین "چیز" پیش‌درآمدی باشد بر نابودی ِآگاهی در خواب.

« پنهان‌کردن ِاشتیاق (یا حتا پنهان‌کردن ِمازاد ِآن) امری‌ست تماماً توجیه‌پذیر: نه بدین خاطر که سوژه‌ی انسانی ضعیف و کم‌مایه است، بل که دقیقاً به این دلیل که اشتیاق در ذات ِخود برای دیده‌شدن پدید می‌آید، پنهان‌کردن باید دیده شود. می‌خواهم بدانی که چیزی را از تو پنهان می‌کنم؛ این پارادوکس ِپویایی‌ست که باید حل‌اش کنم؛ این که {اشتیاق} هم‌زمان باید فهمیده شود و نافهمیده بماند. می‌خواهم بدانی که نمی‌خواهم احساسات‌ام را نشان دهم. این پیامی‌ست که دیگری را با آن خطاب می‌کنم.» - بارت

- برای من، تنهایی همیشه کم‌ملال‌تر از بودن در جمع است. شاید به این خاطر که به‌لطف ِکتاب و موسیقی و مخدر میزان ِبیش‌تری از اگو را می‌توانم در تنهایی از خودم بتکانم تا در جمع. اخلاقیات ِجمع همیشه حضور ِسنگین ِ اگو را ضروری می‌سازد، حضوری که منطق‌اش بازی‌گری‌ست و لذت را، در حد ِنهایی ِخودمحوری، در مقبولیت و تأییدشدن تعریف می‌کند. برخلاف ِتصور، در تنهایی از مرکز دور می‌شوم، در بند ِخودشیفته‌گی ِبرآمده از سیاست ِتأیید نیستم و از همه مهم‌تر این که خود را

- این نگاه ِخودمحورانه که به جمع و تنهایی داری بی‌نصیب از حقیقت نیست. بدون ِتردید برای کسی که کار ِذهنی را می‌شناسد و هنوز آن را به عرصه‌ی ارتزاق محدود نکرده و ضرورت ِتداوم ِآن را به‌عنوان ِامری ناگزیر برای انسان فهمیده، تنهایی پربار خواهد بود و واجد ِسویه‌هایی غیرشخصی که فرصت ِدورشدن از اوقات ِخودمحوری‌ را فراهم می‌کنند. کسانی که حیات ِذهنی ِضعیفی دارند یا ذهن‌شان در فراگرد ِتخصص‌یابی اصلاً معلول شده و قادر به اندیشیدن-برای-خود نیستند، عموماً جمع را به تنهایی ترجیح می‌‌دهند. این عقلایی‌ترین رجحان‌مندی‌ست، چراکه فراموشیدن ِمن ِواقعی به ‌به‌ترین و بی‌دردترین شکل ِممکن در برافراشتن ِمن ِخیالی‌‌ای صورت می‌پذیرد که وجهه‌ای تصویری دارد.

- به ویژه وقتی به رهایی ِآگاهی از وجدان ِموروثی و اخلاقیات ِجمع که امروز چیزی جز اخلاقیات ِنمایش و تفریح نیست فکر کنیم.

- یوتوپیا را اما باید نگه داشت. دغدغه‌ی داشتن و نگه‌داشتن و پافشاری بر ارزمندی ِاوقاتی که به دوری از فضای نمایش و دلقک‌بازی و وراجی در جمع هستیم و در جریان ِایده‌ها می‌گوییم و می‌شنویم باید پاری از اندیشه در آن زمان ِتنهایی باشد که از آن گفتی.

م از آداب ِعشق‌ورزی‌اش به ز می‌گوید؛ چه گونه ترتیبات ِبیان ِعشق در حالات ِسنتی و احترام به فیگورها و کلیشه‌های کلاسیک ِعشق‌ورزی، و وسواسی که در این میان در فضای ِاو و ز در جریان است، هم‌باشی‌شان را تبدیل به سنگری بر ضد ِهرروزه‌گی کرده. این سرمشق ِخوبی برای آداب‌مندی ِنویسنده است: گاهی پرواداری و مراقبت نسبت به قلم و کاغذ و موسیقی و نور و دمای اتاق نوشته را از گزند ِسرمای ِذهن ِخسته از روز ایمن می‌کند.

میان ِلحظات ِتند و ژوییسانسی ِحضور ِویرانگر ِتن ِدیگری و خاطره‌واره‌گی ِچنین لحظاتی که عشق را شعر می‌کند و از آن امری جاودانه می‌سازد، دریایی عمیق از خلأ هست که در آن می‌توان به تنهایی ِغایی ِهستی ِشخصی‌ پی برد. امواج ِمیل از دل ِوضعیت ِطوفانی ِچنین دریایی پر می‌کشند، گاهی به ساحل ِخاطره، گاهی به کناره‌های تن ِدیگری.

« بورخس در جایی گفته: " نازیسم از ناواقع‌گرایی رنج می‌برد. درست مثل ِجهنم ِاریجنا، {یوتوپیای نازی‌ها} یکسره غیرقابل سکونت است. افراد برای‌اش می‌میرند، دروغ می‌گویند، زخم می‌زنند و می‌کشند اما هیچ کس از صمیم ِقلب حاضر نیست تحقق ِآن را آرزومند باشد. می‌توان گفت که هیتلر خود می‌خواهد شکست بخورد. هیتلر کورکورانه آن ارتشی را تجهیز می‌کند که درنهایت او را از میان خواهد برد..." این مطلب، واژه به واژه در مورد ِتمدن ِخوش‌حال و جهانی و جهان‌گسترمان صادق است. در تنهایی، زمانی که بهره‌مندان از این تمدن از هیاهو به دورند، عمیقاً می‌‌دانند که جهانی که ساخته‌اند مکانی برای زنده‌گی نیست. بهره‌هایی که به دست آمده درنهایت بر سر ِاین تمدن خراب خواهند شد.» - بودریار

در رویایی مادربزرگ‌ را دید که با همان تن ِرنجور ِسال‌های پایان ِحیات، اما با سبکی ِیک رقاص در اتاق این ور و آن ور می‌رفت؛ تصویر ِگروتسک و غریبی بود هم‌بودی ِآن رنجوری و سبکی ِحرکات... شتاب ِبی‌آسیمه‌ای داشت، انگار برای تدارک ِیک مهمانی خود را آماده می‌کرد، لباس ِساده اما موقری به تن کرده بود که طرح و رنگی ساده و روشن و شاد داشت و همین انتخاب – مثل ِزمانی که زنده بود – نشان می‌داد پشت ِچهره‌ی بی‌لبخند و بی‌تفاوت‌اش شاد است. ایستاد و به او نگاه کرد، با چهره‌ای بی‌لبخند به اوی ناظر گفت می‌خواهی بیایی؟ بعد دست‌اش را گرفت... از خواب پرید، نفس‌نفس می‌زد، قلب‌اش به‌شدت می‌زد و سینه‌اش درد می‌کرد؛ این یکی از دل‌افزاترین حملات ِاضطراب (panic attack)ای بود که تا به حال داشته.

زدزیسلاو بکسینسکی - بی نام

درآمدی بر الاهیات ِعلفی

2011-01-05T03:59:00.006+03:30

مسخ ِانسان در بیگانه‌گی ِخدا از اید‌ه‌ی آزادی

تأملات ِزیر تماماً نابهنگام اند و در زمان‌مندی ِفَرفشرده‌‌ی مصرف ِعلف، شاید ظرف ِدو تا سه دقیقه به لطف ِ گفت‌و‌گوی نابی که با هم‌دودی داشتم ساخت یافتند. این تأملات درآمدی بازی‌گوشانه بر الاهیات ِپیشاالاهیات اند، به این معنا که داستان را از پیش از پیدایش ِعینی ِآدم، در زمان ِشکل‌گیری ِایده‌ی حاضر از انسانیت در نابودی ِاید‌ه‌ی بکر ِانسانیت (ایده‌‌ی آزادی-برای-خود) آغاز می‌کند. در این روایت، حکایت ِازخودبیگانه‌گی ِآدمی (که همان بیگانه‌گی ِبنیادین ِآدمی از آزادی است) هم‌بسته است با فراگرد ِتحقق ِذات‌خواهی ِخدا و بیگانه‌گی ِناگزیر ِاو از ایده‌ی آزادی. این روایت، حامل ِظریفی‌ست از برخی از اشارات ِفراروان‌شناسی ِترس و خشونت، و دیالکتیک ِبیگانه‌گی و آزادی در کل. حالت ِذهنی ِعلفیده هرگز قادر به نگاه‌داری از غایت و هدف و برنامه نیست، و تنها در سطح ِغیرایدئولوژیک ِدلالت، در درجه‌ی صفر ِاندیشه، با شکل ِبی‌درنگ و وحشی ِمفاهیم بازی می‌کند؛ از همین رو بُعد ِغیرانتقادی ِاین الاهیات (که متکی بر مفهوم ِآزادی ِمنفی است) را می‌توان با توجه به امحای ِامر ِاجتماعی در سوژه‌مندی ِعلفیده توضیح داد. مهم ِدیگر این که که جرقه‌ی این الاهیات که در ذهن ِهم‌دودم زده شد، مستقیماً به سویه‌های حقیقت‌مند ِآگاهی ِپارانوید برمی‌گردد: کمی که از خوبی‌های حالت ِذهنی ِعلفیده با هم گفتیم، او به نکته‌ی باریکی اشاره کرد، این که آن حالت ِویژه دراصل حالت ِاصیل ِآدمی بوده و خدا به دلیلی – که من آن را به ترس ِواجب‌الوجودی ربط دادم که پرورده‌گی ِاین حالت ِاصیل وجودش را مسأله‌دار می‌کرد – حالت ِذهنی ِنرمال را به جای ِآن تعبیه کرده است. حاصل ِدلیل‌آوری بر سر ِاین تعویض ِانتولوژیک، الاهیات ِزیر است که بر گرد ِایده‌ی اصالت ِآزادی، عدم ِامکان ِآن و تقدیر ِلاهوتی در تحدید ِآن می‌چرخد. این تئولوژی پالوده از شکاف نیست، برای مثال، یکی از شکاف‌ها مسأله‌ی ازلیت است که در این روایت هم‌چنان معماگونه باقی می‌ماند. به گمان‌ام اما در ذهنیت ِعلفیده جایی برای بحث از ازلیت و ابدیت نمی‌توان انگار کرد، چراکه در تحلیل ِنهایی این‌ها توهم ِاندیشه‌ی نرمال اند که در دوری از وجهه‌ی ناب ِآزادی، تنها با مترسک ِآن ور می‌رود و به قصد ِپُرکردن ِمغاک‌های ِعمیق ِهستی ِناآزاد به خلق ِطرح‌های فکری ِخطی دست می‌برَد. نکته‌ی دیگر گزاره‌ی کانونی ِآغاز ِاین روایت است (ایده‌ی انسانیت همان ایده‌ی آزادی است ) که البته برای ذهنیت ِعلفیده واجد ِحقیقتی شهودی است، اما برای سایر ِحالات ِذهنی حکم ِپیش‌انگاره را دارد و باید آن را پیش‌فرض گرفت.

ایده‌ی انسانیت همان ایده‌ی آزادی است. این ایده، در شکل ِافلاطونی ِمحض‌اش، در دل ِامکانات ِمثالی ِپیراگیرانده‌ای قراریافته بود که در قاموس ِوحدت ِوجودی‌ها همان خداست؛ خدا به‌منزله‌ی بستار ِبی‌کران‌مندی که کلیت‌اش همان انتگرال ِایده‌ی چیزهاست. این ایده، مانند ِهر ایده‌ی دیگری به قصد ِتحقق‌یابی ناگزیر باید از کورای ِنشانه‌ای ِذات ِتام ِپیراگیر فاصله جوید و در مرزهای آن فراگرد ِتحقق را بیازماید. لیکن از آن رو که این ایده همانا آزادی است، محض ِتحقق‌یابی ناچار به ترک ِبند و مرز می‌شود – تحقق ِآزادی به معنای فرارفتن از هر شکل ِاستقراریافته از آزادی‌ست. ایده – از آن‌جا که ایده‌ی آزادی‌ست – باید از کلیت ِدربرگیرنده‌اش بیرون آید، مرزهای وجودی‌اش را نفی کند، آزاد شود. تمرین ِآزادی، تمرین ِپدرکشی است و آزادی-در-خودی که در پدر خانه داشت برای دگرشدن به آزادی-برای-خود، برای آگاه‌شدن از هستی ِخود، باید خانه را ترک کند (آزادی ِآزادی). پدر/خدا اما، تا جایی که ذات است و شرط ِوجودی‌اش علت‌العلل ماندن و پایش ِتمام ِایده‌ها و نام‌هاست، چنین ترکی را برنتابید – متافیزیک ِیزدانی ایجاب می‌کند که ایده‌ها معلول ِوجود اند و وجود نهایتاً مستقیم یا نامستقیم همان خداست. تحقق ِایده‌ی انسانیت/آزادی به معنای ِترک بازبسته‌گی به پدر، ترک ِمعلولیت و کسب ِعاملیت و به اجراگذاشتن ِآزادی بود و پدر بنا به تعریف ِوجودی‌اش عاجز از رواداری در برابر ِچنین اجرایی‌ست، چراکه دیگر – دست ِکم نزد ِاین ایده و آفرینه‌هایی که در/برای ِآن هست می‌شوند – از اعتبار ِواجب‌الوجود و علت ِغایی بودن می‌افتاد. ترفند ِپدر استحاله است. انحلال ِایده‌ی آزادی به واسطه‌ی ایجاد ِشکاف و تعبیه‌ی جلوه‌های لوگوس (کلمه و عقل) در آن شکاف‌ها به نحوی که شخص‌مندی ِایده (آزادی) در گیجاگیج ِاین جلوه‌ها از شکل بیافتد و حمیت ِایده برای تحقق کاهیده شود. برای پدیدآوردن ِاین شکاف‌ها در ایده خدا ناگزیر ایده را از مرزهای وجودی ِخود تبعید کرد، که انحلال ِیک‌پارچه‌گی ِایده به پهنه‌‌اش سرایت نکند و کلیت‌ را نیالاید. اما خدا، در جریان ِاین تحلیل و تبعید ِآزادی، خود از آزادی بیگانه شد. ایده‌ی انسانیت نابود شد و درعوض خدا، خدای بیگانه از آزادی، با ایده‌ی ازریخت‌افتاده‌ای که کلافه‌ی کلام و قدرت بود سرشت ِموجودی را ریخت که همان انسان ِحاضر است {در این‌جا می‌توان به زانونزدن ِشیطان در مقام ِآزادی‌خواه‌ترین فرشته و شأن ِجزیل ِاو در عتاب ِاز مرجع ِناآزادی هم گذری زد، اما متأسفانه در الاهیات ِعلفی فرشته‌ها ، در هیئت ِنا-ایده، فاقد ِاولویت ِتوضیحی اند}. این سان، تاریخ ِنابودی ِایده‌ی انسانیت/آزادی به پیش از زمان ِپیدایش ِآدم برمی‌گردد؛ انسان، پیش از آن که تن یابد، از اصالت ِخود (آزادی) تهی شده بود؛ طرح ِآدمیت-زدایی پیش از خلقت ِعینی به اجرا درآمده بود. الاهیات ِابراهیمی که بر راوی‌شدن ِخدا، کتابت‌اش و تمام ِبازی‌‌های دیگرآزارانه‌ای که تاریخ ِیزدان‌شناسی را می‌توان بر آن‌ها نگاشت بنا شده‌‌، پروژه‌ی غضب‌آلود ِخدای بیگانه‌گشته از ایده‌ی اصلی ِانسانیت (آزادی) است برای فرسودن ِپاره‌هایی از ایده‌ی آزادی که هنوز در انسان برجا مانده اند.

زدزیسلاو بکسینسکی - بی نام

ادای دینی به مدخل ِ"آب‌جو" در ویکیپدیای ِفارسی

2010-12-29T12:07:00.006+03:30

مست‌نوشت {ترجمه از ویکیپدیای انگلیسی}

جزء ِفعال، {جهادی}و اصلی ِآب‌جو حقاً الکل است، از این رو {بنابر اصل ِاستنتاج ِقیاسی} تأثیرات ِمزاجی ِالکل را می‌توان به آب‌جو نسبت داد. مصرف ِمعتدل {و ارسطویی} ِالکل به کاهش ِامراض ِقلبی و تقلیل ِافول ِدستگاه ِمغزی یاری می‌رساند. لیکن سوءمصرف ِدرازمدت ِالکل خطر ِابتلا به الکل‌گرایی و مرض ِکبد ِچرب را فزونی می‌دهد (هو کرز؟). مخمر ِآب‌جو سرشار از مواد ِکانی‌ست. از این رو، چنان که انتظار می‌رود، آب‌جو حاوی مقادیر ِقابل‌توجهی از مواد ِمغذی من‌جمله منیزیوم، سلنیوم، پتاسیم {قابل توجه ِJ}، فسفر {قابل توجه ِمجید}، بایوتین و ویتامین ب {قابل ِتوجه ِدومان} است. در حقیقت، آب‌جو را گاه "نان ِمایع" می‌خوانند {که این البته از سر ِبی‌ذوقی ِادبی ِاطبای عرق‌خور است}. پژوهش‌ها اظهار می‌دارند که آب‌جوی ِتصفیه‌شده {یا همان آب‌جوی زنانه} متأسفانه فاقد ِبخش ِاعظمی از این مواد ِمغذی‌ست.

براساس ِمطالعه‌ای که به سال ِ2005 در ژاپن صورت پذیرفته، آب‌جوی ِکم‌الکل خاصیت ِضد ِسرطانی دارد. به اعتبار ِمطالعه‌‌ای دیگر، اثربخشی ِمصرف ِآب‌جوی ِغیرالکلی در تقویت ِدستگاه ِقلبی-عروقی هم‌سنگ ِمصرف ِمعتدل ِآب‌جوی ِالکلی‌ست {غرابی خبر داده که این مطالعه از چینی‌های کمونیستی‌ست که از مستی چیزی نمی‌فهمند}. به هر حال، اکثر ِ{قریب به اتفاق} پژوهش‌ها نشان می‌دهند که تأثیر ِمثبت ِآب‌جو هم‌بسته‌ست با الکلی که در آن‌ها وجود دارد {زنده باد}.

می‌گویند که پُرنوشی و ضعف ِقوای عضلانی دلیل ِاصلی ِ"شکم ِآب‌جویی" است {شکمی برآمده و بسیار زشت و کریه‌المنظر که نوشنده را در انظار متصف ِبدکاری می‌کند و تنها پیرزنان و کودکان آن هم محض ِخنده و بازی خوش‌اش می‌دارند}. با این حال، مطالعه‌‌ای که اخیراً انجام شده حاکی از این است که هم‌بسته‌گی ِ{رگرسیونی‌}قوی‌ای میان ِگزاف‌نوشی و "شکم ِآب‌جویی" وجود دارد. با این حال، دلیل ِاصلی ِاین شکم نه خود ِفرآورده، که بدخواری و مصرف ِگزاف‌ کربوهیدراتی‌ست که جزء ترکیبات ِاصلی ِآب‌جو به شمار می‌رود. کتب ِدقیقه‌‌ای که در رابطه‌ با {امر ِخطیر ِ}رژیم ِغذایی نگاشته شده حاکی از آن اند که آب‌جو حاوی ِشاخص ِقند ِخون مالتوزه‌ی 110 است؛ لیکن، مالتوزه‌ی آب‌جو در فراگرد ِتخمیر ِجو تحلیل می‌رود و از این رو آب‌جو شامل ِآب، روغن ِرازک و مقدار ِقلیلی از شکر است.

نامکوام

2010-12-27T09:04:00.014+03:30

به‌سوی ِبی‌کرانه‌گی

Toward the Infinite

ارواح ِکیهانی

گنگ بر حضور ِعناد

تاج ِ نفرت بر سر

شهریاری ِکابوس را به بی‌کرانه‌گی می‌برَند

کور-کور-سوی‌گان سیاره‌هاست که می‌میرند

از زهر

از تباهی

کژی‌گی ِنور

بر قمار ِدل‌گیر ِبقا می‌ریزد

به نظر

که خون‌بار ِاغماست

رقص ِاشکال بر گرد ِنقش ِمرگ

لفافه‌ می‌سازد از قتل

وقت از سر ِروشنایی می‌گذرد

و غوغای ِنگاره‌های سراخاسیاه‌‌ست بر کف ِخانه

حکاک ِاین زخم‌ها

تنها

سکوت می‌تواند بود

و آرامی ِ‌همیشه‌تاب

فوج ِاشباح

Demons swarm by my side

سکوت که ناله می‌کند

لحظه‌ها غیاب را خمار می‌شوند

حس‌زدوده از فرط ِسکون،

خوابی بی‌رمق از خواب غرقه‌ی پوچی‌ست

حس‌ها در انتظار ِتظاهر ِهستی

لرزلرز، تن را حامله‌ اند به روحی پیر از مرده‌گی

شعله‌ را که درون می‌سوخت وانهادم

در پی ِاعماق ِژرف ِسکون

با خواستی نمور

رهین ِگندابی که فوج ِاشباح ست

انعکاس ِنور را دیده‌ای به خیره‌گی؟

به چشمان ِجان‌‌دار که می‌نگری، انگار

انعکاس می‌رود

بی‌رد، بی‌بازگشت

بر این منظر ِجانی نفرین باد و مرگامرگ

Eric Lacombe - 000000019

افزونه:

تبار ِفرهنگ ِانسان‌گریزی شاید به نیست‌انگاری‌های سوفسطاییانی مانند ِگرگیاس برسد. جایی که برتری ِپیش‌آیندی و اگزیستانسیال ِنیستی بر هستی، ورطه بر سطح، تاریکی بر روشنایی، سکون بر حرکت، مرگ بر زنده‌گی، خیره‌گی بر نگاه، امر ِتکراری بر امر ِنو، همه و همه ارغنون ِکیهان‌شناسی ِخاصی را رسم می‌کنند که شالوده در تقدم ِتقدیر بر اراده دارد. وضع و معنای ِآدمی در چنین بستاری، وضع ِموجودی‌ست که از سر ِآگاهی به عجز ِغایی و مسکنت ِنهایی ِهستی ِخویش، پریشان است و یآس‌زده و بی‌تاب از حضور ِهم‌نوع؛ موجودی آگاه از هستی اما بی‌از آن (آگاهی/ایده همیشه از مصداق ِخود خالی است). اگرچه پُربی‌راه نیست اگر چنین کیهان‌نگری‌ای را فرزند ِناخواسته‌ی خودتنهاانگاری یا درخودفرورفته‌گی (Solipsism) حاد دانست، اما به چوب ِمعلولیت و حرام‌زاده‌گی نمی‌توان از سر ِبارقه‌هایی از حقیقت که از هم‌باشی با چنین فرهنگی هست می‌شوند، لَخت گذشت و نیاندیشید. زیرسبک ِ"فیونرال دووم" یکی از پُرجلوه‌ترین و حدی‌ترین صورت‌های ابراز ِچنین فرهنگی‌ست، و کالسیوم یکی از افراطی‌ترین گروه‌های این سبک. جدا از وجهه‌ی ارکستروار ِآلبوم ِنامکوام، و فارغ از این که دریافت ِریزبافی‌ها و رنگ‌آمیزی‌ها بازبسته به شرط ِحضور ِگوش ِپرورده‌ای است که هم صبر می‌داند و هم ملوث ِپیانو و انگل ِپاپ و ان ِهیپ‌هاپ نشده، کلیت ِموزیکال و لیریکال ِکار را می‌توان در حکم ِاثری گرفت که به‌ نیکی فراگرد ِکاتارسیس (روان‌پالایی و رنج‌ز(د)ایی) را به جریان می‌اندازد. تجربه‌ی گوشیدن به نامکوام، تجربه‌ی قدم‌زدن در لحظه‌های نادر ِحضور ِآن سنخی از آگاهی‌ست که در آن می‌توان در ریزش ِهیبت ِحقیر ِانسان به جلای ِبی‌بدیل ِاشیا، به سحر ِسکون، به حقیقت ِخیره‌گی و اغوای ِمرگ اندیشید، و شاید لمحه‌ای از هستی ِناآلوده به دازاین را در جایی لابه‌لای حرکت ِکند ِنت‌ها و آرامش ِتاریک ِآگاهی فرادید.

برای یوهانی